Randomizowana, kontrolowana próba chirurgii syntezy stenozy kręgosłupa lędźwiowego

Skuteczność chirurgii fuzji poza operacją dekompresyjną u pacjentów ze zwężeniem kręgosłupa lędźwiowego, ze zwyrodnieniem kręgosłupa lub bez, nie została uzasadniona w kontrolowanych badaniach klinicznych. Metody
My losowo wyznaczyliśmy 247 pacjentów między 50 a 80 rokiem życia, którzy mieli zwężenie kręgosłupa lędźwiowego na jednym lub dwóch sąsiadujących poziomach kręgosłupa, aby przejść operację dekompresyjną plus operację fuzji (grupa fuzji) lub samą operację dekompresyjną (grupa samopompująca). Randomizacja była stratyfikowana w zależności od przedoperacyjnej zwyrodnieniowej zwyrodnienia kręgosłupa (u 135 pacjentów) lub jej braku. Wyniki oceniano za pomocą miar zgłaszanych przez pacjentów, 6-minutowego testu marszu oraz oceny ekonomicznej zdrowia. Pierwszorzędnym wynikiem był wynik wskaźnika niepełnosprawności Oswestry (ODI, który mieści się w zakresie od 0 do 100, z wyższymi wynikami wskazującymi na poważniejszą niepełnosprawność) 2 lata po operacji. Analiza pierwotna, która była analizą według protokołu, nie obejmowała 14 pacjentów, którzy nie otrzymali przydzielonego leczenia, oraz 5 osób, które straciły kontakt z pacjentem.
Wyniki
Nie było istotnej różnicy między grupami w średnim wyniku ODI po 2 latach (27 w grupie fuzji i 24 w grupie z samą dekompresją, P = 0,24) lub w wynikach 6-minutowego testu marszu (397 m w grupie fuzyjnej i 405 mw grupie z samą dekompresją, P = 0,72). Czytaj dalej Randomizowana, kontrolowana próba chirurgii syntezy stenozy kręgosłupa lędźwiowego

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 7

Większość zgonów została przypisana do zastoinowej niewydolności serca lub przyczyn nie kardiologicznych, z niewielu zgonów z powodu arytmii. Żadna z dwóch badanych terapii nie wykazała wyższości w odniesieniu do śmiertelności, być może ze względu na stosunkowo wysokie ryzyko zgonu z przyczyn niearytmicznych. Korzyść z pierwotnego wyniku ablacji wynikała ze zmniejszenia częstości burzy tachykardowej komorowej i szoku ICD. Utrzymujący się częstoskurcz komorowy w tempie poniżej granicy wykrywalności ICD i zdarzenia niepożądane przypisane leczeniu były częstsze wśród pacjentów w grupie leczonej eskalacją. Konsensusy i wytyczne zalecają stosowanie ablacji cewników, gdy terapia AAD nie zapobiega nawrotowi częstoskurczu komorowego. .5,4,20 Jednak zalecenia te opierały się w dużej mierze na opinii ekspertów i nierandomizowanych seriach przypadków. Ta próba dostarcza dowodów na to, że ablacja cewnika powinna być preferowana w stosunku do eskalacji terapii AAD w celu zmniejszenia nawrotu częstoskurczu komorowego w tej populacji. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 7

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 6

Nie było znaczącej różnicy między grupami w wyniku w tej podgrupie. Rysunek 3. Rycina 3. Podgrupa Analizy pierwotnego wyniku. Wskaźniki zagrożenia i 95% przedziały ufności są przedstawione dla pierwotnego wyniku w każdej z wcześniej określonych podgrup. Nie stwierdzono istotnych interakcji między podgrupami a przypisaniem do leczenia, z wyjątkiem wyjściowej warstwy leku (amiodaron w porównaniu z nie amiodaronem, P = 0,03 w przypadku interakcji). ATP oznacza stymulację anty-paciorkowcową, terapię resynchronizującą CRT, N-końcowy pro-mózgowy peptyd natriuretyczny NT-proBNP, NYHA New York Heart Association i częstoskurcz komorowy VT. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 6

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 5

Spośród 132 pacjentów z grupy ablacyjnej 3 nie było poddanych zabiegowi, 4 pacjentów wycofało się przed osiągnięciem pierwotnego wyniku, 3 pacjentów przeszło transplantację serca, a 4 otrzymało eskalowaną terapię AAD. Dalsze szczegóły przedstawiono na rys. S1 w dodatkowym dodatku. Wyniki kliniczne
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki badania. Rysunek 1. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 5