Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 6

Nie było znaczącej różnicy między grupami w wyniku w tej podgrupie. Rysunek 3. Rycina 3. Podgrupa Analizy pierwotnego wyniku. Wskaźniki zagrożenia i 95% przedziały ufności są przedstawione dla pierwotnego wyniku w każdej z wcześniej określonych podgrup. Nie stwierdzono istotnych interakcji między podgrupami a przypisaniem do leczenia, z wyjątkiem wyjściowej warstwy leku (amiodaron w porównaniu z nie amiodaronem, P = 0,03 w przypadku interakcji). ATP oznacza stymulację anty-paciorkowcową, terapię resynchronizującą CRT, N-końcowy pro-mózgowy peptyd natriuretyczny NT-proBNP, NYHA New York Heart Association i częstoskurcz komorowy VT.
Szybkość pierwotnego wyniku nie różniła się istotnie między dwiema grupami w podgrupie pacjentów, którzy nie byli leczeni amiodaronem w punkcie wyjściowym (P = 0,64) (Figura 2). W przeciwieństwie do tego, tempo pierwotnego wyniku było istotnie niższe w grupie ablacji niż w grupie leczonej eskalacją u pacjentów, u których wystąpiła arytmi- na indomii pomimo przyjęcia amiodaronu (p = 0,001, p = 0,03 w przypadku interakcji). Ablacja cewnika nie zmieniła istotnie ryzyka zgonu w podgrupie, która otrzymywała amiodaron w punkcie wyjściowym (współczynnik ryzyka, 0,80, 95% CI, 0,47 do 1,36, P = 0,41) lub w podgrupie, która nie otrzymała amiodaronu (współczynnik ryzyka, 1,49; 95% CI, 0,57 do 3,94; P = 0,42) (P = 0,28 dla interakcji). W podgrupach nie zaobserwowano innych znaczących interakcji (ryc. 3), w tym podgrupy post hoc zdefiniowanej zgodnie z liczbą zapisów w ośrodku badawczym (patrz sekcja Wyniki w dodatkowym dodatku).
Zdarzenia niepożądane
Wśród pacjentów w grupie leczonej eskalowaną terapią, 3 zgony przypisano terapii AAD (2 z toksyczności płucnej i z dysfunkcji wątroby). Niewydolna dysfunkcja wątroby występowała częściej w grupie leczonej eskalacją niż w grupie ablacyjnej (6 pacjentów vs 0 pacjentów, P = 0,001), podobnie jak drżenie lub ataksja (6 pacjentów vs. 0 pacjentów, P = 0,01) i strona lekowa efekty prowadzące do zmian terapeutycznych (6 pacjentów vs. 0 pacjentów, P = 0,01). Częściej występowały powikłania proceduralne wśród pacjentów z grupy ablacyjnej niż w grupie leczonej eskalacją, w tym duże krwawienie (3 pacjentów vs. pacjent, P = 0,62), uszkodzenie naczyń (3 pacjentów vs. 0 pacjentów, P = 0,25), perforacja serca (2 pacjentów w porównaniu do pacjenta, P = 1,00) i blok serca (1 pacjent w porównaniu z 0 pacjentami, P = 0,49). W grupie leczonej eskalowaną terapią częściej występowały zdarzenia niepożądane związane z leczeniem (51 vs. 22, P = 0,002) i występowały u większej liczby pacjentów (39 vs. 20, P = 0,003). (Szczegóły dotyczące zdarzeń niepożądanych podano w tabelach S2 i S3 w dodatkowym dodatku).
Dyskusja
Nawracający częstoskurcz komorowy jest częstym problemem u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną z umieszczeniem ICD i zwykle jest leczony lekami antyarytmicznymi, najczęściej amiodaronem. W naszej próbie ablacja cewnika u takich pacjentów była bardziej skuteczna niż eskalowana terapia AAD w zmniejszaniu częstości łącznego wyniku śmierci w dowolnym czasie lub burzy tachykardii komorowej lub wstrząsów ICD po 30 dniach. W naszym badaniu pacjenci z nawracającym częstoskurczem komorowym stanowili grupę wysokiego ryzyka, a ponad połowa pacjentów nadal miała częstoskurcz komorowy i ponad jedną czwartą umiera podczas badania, pomimo że był dobrze leczony z powodu choroby niedokrwiennej serca i dysfunkcji komorowej.
[więcej w: hostessy fordanserki, asumin, dygestorium ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin dygestorium hostessy fordanserki