APOL1 Warianty ryzyka, wyścig i progresja przewlekłej choroby nerek

Wśród pacjentów w Stanach Zjednoczonych z przewlekłą chorobą nerek u pacjentów rasy czarnej występuje zwiększone ryzyko schyłkowej niewydolności nerek, w porównaniu z pacjentami rasy białej. Metody
W dwóch badaniach zbadano wpływ wariantów w genie kodującym apolipoproteinę L1 (APOL1) na progresję przewlekłej choroby nerek. W African American Study of Kidney Disease and Hypertension (AASK) ocenialiśmy 693 czarnych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek przypisywanych nadciśnieniu. W badaniu dotyczącym przewlekłej niewydolności nerek (CRIC) ocenialiśmy 2955 białych pacjentów i czarnych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (46% z nich miało cukrzycę) w zależności od tego, czy mieli 2 kopie wysoce ryzykownych wariantów APOL1 (grupa wysokiego ryzyka APOL1) ) lub 0 lub kopię (grupa niskiego ryzyka APOL1). W badaniu AASK pierwotnym rezultatem był zespół schyłkowej niewydolności nerek lub podwojenie poziomu kreatyniny w surowicy. W badaniu CRIC pierwotnymi wynikami były nachylenie szacowanej szybkości filtracji kłębuszkowej (eGFR) i złożonej w schyłkowej fazie choroby nerek lub zmniejszenie o 50% wartości eGFR od wartości wyjściowej.
Wyniki
W badaniu AASK pierwotny wynik wystąpił u 58,1% pacjentów z grupy wysokiego ryzyka APOL1 iu 36,6% pacjentów z grupy niskiego ryzyka APOL1 (współczynnik ryzyka w grupie wysokiego ryzyka 1,88; p <0,001 ). Nie było interakcji między stanem APOL1 a interwencjami próbnymi lub obecnością wyjściowego białkomoczu. W badaniu CRIC u pacjentów rasy czarnej z grupy wysokiego ryzyka APOL1 wystąpił szybszy spadek eGFR i większe ryzyko złożonego wyniku nefrycznego niż u pacjentów białych, u osób z cukrzycą iu osób bez cukrzycy (p <0,001 dla wszystkich porównania).
Wnioski
Warianty ryzyka dla nerki w APOL1 wiązały się z wyższym odsetkiem schyłkowej niewydolności nerek i postępującą przewlekłą chorobą nerek obserwowaną u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z białymi, niezależnie od stanu cukrzycy. (Finansowany przez Narodowy Instytut Cukrzycy i Chorób Trzewnych i Nerek i inne).
Wprowadzenie
W Stanach Zjednoczonych czarni pacjenci mają około dwukrotnie większe ryzyko schyłkowej niewydolności nerek obserwowane wśród białych pacjentów, po uwzględnieniu różnic w społeczno-ekonomicznych i klinicznych czynnikach ryzyka.1-4 To zwiększone ryzyko występuje pomimo podobnej częstości występowania we wcześniejszych stadiach przewlekłych. choroba nerek5-8 w obu grupach rasowych, co sugeruje, że funkcja nerek zmniejsza się szybciej po wystąpieniu przewlekłej choroby nerek u czarnych pacjentów. Jednak istnieje niewiele bezpośrednich dowodów na poparcie tej hipotezy. 9-13. Identyfikacja czynników, które pośredniczą w różnicach w postępie przewlekłej choroby nerek między pacjentami czarnymi i białymi, a także wśród pacjentów rasy czarnej, jest konieczna w celu zmniejszenia nadmiaru ciężar schyłkowej niewydolności nerek i jej powikłania u pacjentów rasy czarnej.
We wcześniejszych badaniach region o chromosomie 22 zawierający geny kodujące ciężki łańcuch miozyny 9 (MYH9) i apolipoproteinę L1 (APOL1) wiązał się z podwyższonym ryzykiem u pacjentów rasy czarnej z nefropatią wirusów ludzkiego niedoboru odporności, 14,15 ogniskowej segmentowej stwardnienia kłębuszków nerkowych, 14,15 przewlekła choroba nerek przypisywana nadciśnieniu, 16 i schyłkowa niewydolność nerek niezwiązana z cukrzycą.14,15,17 Ostatnie dane sugerują, że ryzyko to jest silnie związane z dwoma powszechnymi wariantami (G1 i G2) w ostatnim eksonie APOL1 16-18, który nadaje oporność na śmiertelne infekcje Trypanosoma brucei
[hasła pokrewne: asumin, niacynamid, dinoprost ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin dinoprost niacynamid