Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 5

Metody Kaplana-Meiera wykorzystano do analizy czasu do zdarzenia. Dane do analizy czasu przeżycia bez progresji były cenzurowane w czasie ostatniej oceny guza u pacjentów bez zdarzenia lub w momencie odcięcia danych, jeśli ocena została przeprowadzona po odcięciu. Wyniki
Badaj pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów w punkcie wyjściowym. Do badania zakwalifikowano ogółem 116 pacjentów: 56 w kohorcie zwiększania dawki i 60 w kohorcie ekspansji. Pacjenci otrzymali medianę 3 wcześniejszych terapii (zakres od do 11), a 39% miało oporność na najnowszą terapię (Tabela 1). Cechy choroby związane z niekorzystnym rokowaniem z chemioimmunoterapią – oporność na fludarabinę, 27,28 delecji chromosomu 17p, 299,30 delecji chromosomu 11q, 29 niezmutowanych IGHV, 31 i masywnej adenopatii32 – były obecne u 89% pacjentów we wprowadzeniu do badania ; 71% miało dwie lub więcej z tych funkcji.
Dawki-Escalation i kohorty ekspansji
Pacjentów zapisano do ośmiu grup w kohorcie zwiększania dawki. Laboratoryjna lizę guza obserwowano po pojedynczej dawce początkowej wynoszącej 200 mg lub 100 mg u wszystkich trzech pacjentów w pierwszej grupie.20 Kolejni pacjenci rozpoczęli od dawki testowej 50 mg lub 20 mg, a przy braku zespołu lizy guza wykonano w dawkach do wyznaczonych dawek 150 mg, 200 mg, 300 mg, 400 mg, 600 mg, 800 mg i 1200 mg na dobę (Figura 1A). Sześćdziesięciu pacjentów otrzymywało następnie 400 mg na dzień w kohorcie ekspansyjnej, po rozpoczęciu 20 mg na dzień w rozszerzonym stopniowym podnoszeniu (Figura 1B). Mediana czasu obserwacji dla wszystkich 116 pacjentów po odcięciu danych wynosiła 17 miesięcy (zakres od do 44). Mediana okresu obserwacji wynosiła 21 miesięcy w kohorcie zwiększania dawki i 17 miesięcy w kohorcie ekspansji (Tabela S6 w Dodatku uzupełniającym). Spośród 116 pacjentów 51 (44%) nadal otrzymywało wenetronię od wartości granicznej dla tego raportu (ryc. S1 w Dodatku uzupełniającym). Najczęstsze przyczyny przerwania leczenia to choroba postępująca (35%), toksyczność (11%) i kwalifikowalność do allogenicznego przeszczepu komórek macierzystych (6%) (Tabela S6 w Dodatku uzupełniającym).
Profil farmakokinetyczny
Szczytowe poziomy wenecklopii osiągnięto od 6 do 8 godzin po pierwszej dawce (rysunek 1C, oraz tabela S7 i ryc. S2 w dodatkowym dodatku). Końcowy okres półtrwania wenetoksenu po pojedynczej dawce 50 mg wynosił około 19 godzin. W stanie ustalonym narażenie na działanie wenecloksolu (maksymalny poziom i wartość obszaru pod krzywą) było w przybliżeniu proporcjonalne do dawki dla ilości w zakresie od 150 mg do 800 mg na dobę (tabela S7 w dodatkowym dodatku). Nie zaobserwowano tendencji w znormalizowanym dawkowaniu minimalnego stężenia w stanie stacjonarnym w czasie.
Bezpieczeństwo
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane i ciężkie zdarzenia niepożądane u pacjentów z badaniem 116. Najważniejszym efektem toksycznym w kohorcie nasilenia dawki był zespół lizy guza, który wystąpił u 10 z 56 pacjentów (18%). Występowanie było kliniczne (u 3 pacjentów) lub tylko w warunkach laboratoryjnych bez klinicznie istotnych następstw (z 8 epizodami u 7 pacjentów) i występowało po podaniu pierwszej dawki (200 mg u 2 pacjentów, 100 mg u pacjenta, i 50 mg u 4 pacjentów) lub bezpośrednio po zwiększeniu dawki do 150 mg (u 2 pacjentów), do 800 mg (u pacjenta) lub do 1200 mg (u pacjenta) (tabela 2 i tabele S8 i S9 w dodatkowym dodatku)
[podobne: Warszawa ginekolog, USG genetyczne, endometrioza ]

Powiązane tematy z artykułem: endometrioza USG genetyczne Warszawa ginekolog