Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 8

Ocenia się, że przeżycie bez progresji 15 miesięcy wynosi 66% (95% CI, 51 do 77) (ryc. 2A, a tabela S10 w dodatkowym dodatku). Postęp choroby dotyczył 41 pacjentów (35%), w tym transformacji Richtera (tj. Konwersji na agresywnego chłoniaka, zwykle rozlanego chłoniaka z dużych limfocytów B) w 18 (16%) (tabela S6 w dodatkowym dodatku). Transformacja Richtera została zdiagnozowana w pierwszym roku badania u 11 z tych pacjentów. Progresja, w tym transformacja Richtera (u 10 z 18 pacjentów) występowała częściej u pacjentów z delecją 17 p CLL. Średni czas przeżycia bez progresji wynosił 16 miesięcy (95% CI, 11 do 25) dla pacjentów z delecją 17 . Czytaj dalej Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 8

Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 7

Odpowiedzi według kryteriów IWCLL obserwowano we wszystkich grupach zwiększających dawkę (Tabela S9 w Dodatku Uzupełniającym). Spośród 56 pacjentów w kohorcie zwiększania dawki łączny ogólny wskaźnik odpowiedzi wynosił 77%, z czego 30% miało całkowitą odpowiedź lub całkowitą odpowiedź z niepełnym odzyskiwaniem zliczeń (dalej łącznie określaną jako odpowiedź całkowita) (Tabela 3, i Tabela S10 w Dodatku Uzupełniającym). Mediana czasu do pierwszej obiektywnej odpowiedzi wynosiła 6 tygodni (zakres od 5 do 24). Średni czas do ustalenia całkowitej odpowiedzi był dłuższy (mediana, 6 miesięcy, zakres od 3 do 19); trzy pełne odpowiedzi zostały po raz pierwszy zgłoszone ponad rok po rozpoczęciu leczenia (ryc. S4 w dodatkowym dodatku). W kohorcie ekspansji 400 mg, dane były dojrzałe dla ogólnego odsetka odpowiedzi (82%), ale mniej dojrzałe dla pełnego odsetka odpowiedzi (10% w momencie odcięcia danych). Łączny ogólny wskaźnik odpowiedzi dla wszystkich dawek dla wszystkich 116 pacjentów wynosił 79%, a pełną odpowiedź zgłoszono u 20% pacjentów. Czytaj dalej Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 7

Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 6

Spośród 3 pacjentów z klinicznym zespołem rozpadu guza, 2 miało ciężkie następstwa: ostra niewydolność nerek wymagająca dializy i hospitalizacji przez 24 dni po początkowej 50-mg dawce u jednego pacjenta i nagła śmierć w drugim dniu po zwiększeniu dawki do 1200 mg na dobę u innego pacjenta. Trzeci pacjent miał przemijające zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, które ustąpiło w ciągu 2 dni. Po ustąpieniu zespołu lizy guza, 9 z 10 pacjentów wznowiono przyjmując wenetran. Spośród tych pacjentów 8 nie miało nawrotu zespołu w kolejnych dawkach. W kohorcie ekspansji zastosowano rozszerzoną stopniową zmianę od 20 mg (Figura 1B). Pacjenci zostali przyjęci do szpitala w celu podania pierwszych dawek w dawce 20 mg lub 50 mg i otrzymali profilaktykę przeciw zespołowi lizy guza i leczeniu wszelkich objawów zgodnie z poziomem ryzyka. Spośród 60 pacjentów w kohorcie ekspansyjnej, 21 (35%) było uważanych za grupę wysokiego ryzyka dla zespołu lizy guza, a zatem hospitalizowano je w celu uzyskania kolejnych dawek. Czytaj dalej Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 6

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 6

Nie było znaczącej różnicy między grupami w wyniku w tej podgrupie. Rysunek 3. Rycina 3. Podgrupa Analizy pierwotnego wyniku. Wskaźniki zagrożenia i 95% przedziały ufności są przedstawione dla pierwotnego wyniku w każdej z wcześniej określonych podgrup. Nie stwierdzono istotnych interakcji między podgrupami a przypisaniem do leczenia, z wyjątkiem wyjściowej warstwy leku (amiodaron w porównaniu z nie amiodaronem, P = 0,03 w przypadku interakcji). ATP oznacza stymulację anty-paciorkowcową, terapię resynchronizującą CRT, N-końcowy pro-mózgowy peptyd natriuretyczny NT-proBNP, NYHA New York Heart Association i częstoskurcz komorowy VT. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 6

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 5

Spośród 132 pacjentów z grupy ablacyjnej 3 nie było poddanych zabiegowi, 4 pacjentów wycofało się przed osiągnięciem pierwotnego wyniku, 3 pacjentów przeszło transplantację serca, a 4 otrzymało eskalowaną terapię AAD. Dalsze szczegóły przedstawiono na rys. S1 w dodatkowym dodatku. Wyniki kliniczne
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki badania. Rysunek 1. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 5

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych czesc 4

Zdarzenia niepożądane zostały przypisane ablacji, AAD lub żadnemu z nich przez członka komitetu wydarzeń, który nie był świadomy zadań grupy badawczej. Analiza statystyczna
Założono, że pierwotny wynik wystąpi u 35% pacjentów w grupie leczonej eskalacją po 2 latach obserwacji. W związku z tym obliczyliśmy, że zapisanie 260 pacjentów dałoby moc 80%, aby ustalić, że bezwzględne ryzyko pierwotnego wyniku będzie o 12,25 punktu procentowego niższe w grupie ablacyjnej niż w grupie leczonej eskalacją (zmniejszenie ryzyka względnego, 35% ), 1,17-19, pozwalające na 2% utratę obserwacji i 2% współczynnik krzyżowania na poziomie istotności 0,05 (dwustronny). Po 63 miesiącach ogólny wskaźnik pierwotnego wyniku był wyższy niż oczekiwano, a ponowna ocena wielkości próby sugerowała, że moc statystyczna zostanie utrzymana przy minimalnym okresie obserwacji skróconym o rok. Tymczasowe analizy bezpieczeństwa były wykonywane podczas rejestracji przez niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo w 6-miesięcznych odstępach czasu.
Wszystkie analizy przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia. Zastosowano techniki analizy przeżycia w celu porównania częstości występowania pierwotnych i wtórnych wyników między grupami. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych czesc 4

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych cd

Randomizacja była rozwarstwiona według ośrodka i to, czy wystąpiły kwalifikujące się zaburzenia rytmu, podczas gdy pacjent był leczony amiodaronem lub AAD innym niż amiodaron. Zastosowano blokowy model losowania z losowo dobranymi rozmiarami bloków 2 i 4 na podstawie skomputeryzowanego generatora liczb losowych z sekwencyjnie ponumerowanymi nieprzezroczystymi, zapieczętowanymi kopertami dla każdej warstwy. Ze względu na charakter interwencji pacjenci i lekarze leczący zdawali sobie sprawę z zadań grupy badawczej. Pacjenci w grupie leczonej eskalowaną terapią byli leczeni amiodaronem lub amiodaronem i meksyletyną zgodnie z lekiem i dawką przyjętą w czasie arytmii wskaźnikowej. Pacjenci, u których wystąpiły zaburzenia rytmu podczas podawania jakiegokolwiek AAD innego niż amiodaron, byli leczeni amiodaronem w dawce 400 mg dwa razy na dobę przez 2 tygodnie, a następnie dawka 400 mg na dobę przez 4 tygodnie, a następnie 200 mg na dobę. . Pacjenci, u których wystąpiły zaburzenia rytmu podczas przyjmowania amiodaronu w dawce dziennej mniejszej niż 300 mg, byli leczeni dawką nasycającą 400 mg dwa razy na dobę przez 2 tygodnie, po czym następowało 400 mg na dobę przez tydzień i 300 mg na dobę. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych cd

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad

Częstość nawrotowych częstoskurczów komorowych była o 15 do 44% niższa u pacjentów otrzymujących sotalol niż u pacjentów otrzymujących same placebo lub beta-adrenolityki.6,7 Leczenie amoniakiem zmniejszało nawracające arytmie w pierwszym roku leczenia o 71% 7 i zmniejszało częstość zgonu z powodu arytmii 8, ale wiązało się ze znacznym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych podczas długotrwałej terapii. 9 Wykazano również, że ablacja cewnikowa dla częstoskurczu komorowego zmniejsza częstość nawrotów w randomizowanych badaniach klinicznych, 10,11 i brak częstoskurczu komorowego. po ablacji cewnika powiązano ze wzrostem przeżycia w wieloośrodkowych badaniach obserwacyjnych. 12 W teście częstoskurczu komorowego w porównaniu z leczeniem eskalowanym lekiem przeciwarytmicznym w chorobie niedokrwiennej serca (VANISH) porównywano ablację cewnika z nasiloną terapią AAD u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną i ICD u których wystąpił częstoskurcz komorowy pomimo leczenia AAD pierwszego rzutu. Metody
Wersja próbna
Badanie VANISHa było wieloośrodkowym, randomizowanym, kontrolowanym badaniem, które przeprowadzono w 22 trzeciorzędowych ośrodkach referencyjnych, gdzie rutynowo wykonywano cewnikowanie ablacyjne częstoskurczu komorowego; Centra znajdowały się w Kanadzie, Europie, Stanach Zjednoczonych i Australii. Badanie zostało zatwierdzone przez komitet ds. Etyki badań w każdej z uczestniczących stron. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad

Randomizowana, kontrolowana próba chirurgii syntezy stenozy kręgosłupa lędźwiowego

Skuteczność chirurgii fuzji poza operacją dekompresyjną u pacjentów ze zwężeniem kręgosłupa lędźwiowego, ze zwyrodnieniem kręgosłupa lub bez, nie została uzasadniona w kontrolowanych badaniach klinicznych. Metody
My losowo wyznaczyliśmy 247 pacjentów między 50 a 80 rokiem życia, którzy mieli zwężenie kręgosłupa lędźwiowego na jednym lub dwóch sąsiadujących poziomach kręgosłupa, aby przejść operację dekompresyjną plus operację fuzji (grupa fuzji) lub samą operację dekompresyjną (grupa samopompująca). Randomizacja była stratyfikowana w zależności od przedoperacyjnej zwyrodnieniowej zwyrodnienia kręgosłupa (u 135 pacjentów) lub jej braku. Wyniki oceniano za pomocą miar zgłaszanych przez pacjentów, 6-minutowego testu marszu oraz oceny ekonomicznej zdrowia. Pierwszorzędnym wynikiem był wynik wskaźnika niepełnosprawności Oswestry (ODI, który mieści się w zakresie od 0 do 100, z wyższymi wynikami wskazującymi na poważniejszą niepełnosprawność) 2 lata po operacji. Analiza pierwotna, która była analizą według protokołu, nie obejmowała 14 pacjentów, którzy nie otrzymali przydzielonego leczenia, oraz 5 osób, które straciły kontakt z pacjentem.
Wyniki
Nie było istotnej różnicy między grupami w średnim wyniku ODI po 2 latach (27 w grupie fuzji i 24 w grupie z samą dekompresją, P = 0,24) lub w wynikach 6-minutowego testu marszu (397 m w grupie fuzyjnej i 405 mw grupie z samą dekompresją, P = 0,72). Czytaj dalej Randomizowana, kontrolowana próba chirurgii syntezy stenozy kręgosłupa lędźwiowego

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 7

Większość zgonów została przypisana do zastoinowej niewydolności serca lub przyczyn nie kardiologicznych, z niewielu zgonów z powodu arytmii. Żadna z dwóch badanych terapii nie wykazała wyższości w odniesieniu do śmiertelności, być może ze względu na stosunkowo wysokie ryzyko zgonu z przyczyn niearytmicznych. Korzyść z pierwotnego wyniku ablacji wynikała ze zmniejszenia częstości burzy tachykardowej komorowej i szoku ICD. Utrzymujący się częstoskurcz komorowy w tempie poniżej granicy wykrywalności ICD i zdarzenia niepożądane przypisane leczeniu były częstsze wśród pacjentów w grupie leczonej eskalacją. Konsensusy i wytyczne zalecają stosowanie ablacji cewników, gdy terapia AAD nie zapobiega nawrotowi częstoskurczu komorowego. .5,4,20 Jednak zalecenia te opierały się w dużej mierze na opinii ekspertów i nierandomizowanych seriach przypadków. Ta próba dostarcza dowodów na to, że ablacja cewnika powinna być preferowana w stosunku do eskalacji terapii AAD w celu zmniejszenia nawrotu częstoskurczu komorowego w tej populacji. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 7