APOL1 Warianty ryzyka, wyścig i progresja przewlekłej choroby nerek

Wśród pacjentów w Stanach Zjednoczonych z przewlekłą chorobą nerek u pacjentów rasy czarnej występuje zwiększone ryzyko schyłkowej niewydolności nerek, w porównaniu z pacjentami rasy białej. Metody
W dwóch badaniach zbadano wpływ wariantów w genie kodującym apolipoproteinę L1 (APOL1) na progresję przewlekłej choroby nerek. W African American Study of Kidney Disease and Hypertension (AASK) ocenialiśmy 693 czarnych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek przypisywanych nadciśnieniu. W badaniu dotyczącym przewlekłej niewydolności nerek (CRIC) ocenialiśmy 2955 białych pacjentów i czarnych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (46% z nich miało cukrzycę) w zależności od tego, czy mieli 2 kopie wysoce ryzykownych wariantów APOL1 (grupa wysokiego ryzyka APOL1) ) lub 0 lub kopię (grupa niskiego ryzyka APOL1). Czytaj dalej APOL1 Warianty ryzyka, wyścig i progresja przewlekłej choroby nerek

Naloksegol na zaparcia indukowane opioidami u pacjentów z bólem pozawałowym AD 8

Ocena 3 lub więcej punktów była rzadka we wszystkich grupach (odpowiednio 3,8, 1,4 i 3,3% pacjentów w badaniu 04 i 2,2, 2,6 i 3,9% w badaniu 05). Dyskusja
Wyniki tych dwóch dużych badań fazy 3 potwierdzają skuteczność doustnie podawanego obwodowego antagonisty receptora ?-opioidowego naloksegolu do leczenia zaparcia indukowanego opioidami u pacjentów z bólem nienowotworowym. W obu badaniach naloksegol w dawce 25 mg był związany ze zwiększoną szybkością odpowiedzi (10 do 15 punktów procentowych więcej niż w przypadku placebo) w okresie 12 tygodni. W badaniu 04 naloksegol w dawce 12,5 mg był również związany ze znacznie wyższym odsetkiem odpowiedzi niż placebo. Czytaj dalej Naloksegol na zaparcia indukowane opioidami u pacjentów z bólem pozawałowym AD 8

Terapia Sirolimus u niemowląt z ciężką hiperinsulinemiczną hipoglikemią AD 5

Chociaż wpływ sirolimusu na masę komórek beta prawdopodobnie osiąga się przez zahamowanie szlaku mTOR (mTORC1), uważa się, że pośrednia insulinooporność wywołana przez syrolimus jest pośredniczona przez późniejszy demontaż i inaktywację mTORC2 i regulację w dół z białkowej kinazy prosowirusowej B, co prowadzi do zmniejszenia funkcji i żywotności istniejących komórek beta .5,17,18 Funkcjonalne receptory insuliny zaobserwowano na komórkach beta, w których pośredniczą one w stymulowanej insuliną produkcji insuliny i uwalnianiu w odpowiedzi na wzrost wewnątrzkomórkowego wapnia i aktywację kinazy białkowej C.19,20. Zatem hamowanie mTOR może wpływać na liczbę receptorów insuliny, które są obecne na trzustkowych komórkach beta, co zmniejszyłoby wydzielanie insuliny. Ponadto na osłabienie wydzielania insuliny stymulowanej glukozą i biosyntezy proinsuliny obserwowano wysepki leczone syrolimusem.22 W hodowlach wykazano, że sirolimus zmniejsza liczbę przewodowych komórki, które są potencjalnym źródłem komórek wysp trzustkowych, a in vivo wykazano, że zmienia stymulowane glukozą wydzielanie insuliny.
Uważa się, że długotrwałe leczenie syrolimusem u biorców przeszczepów nerkowych indukuje oporność na insulinę obwodową, upośledzając aktywację i sygnalizację kinazy białkowej B przez szlak substratu receptora insuliny.24 W ostatnich badaniach wykazujących długotrwałe utrzymanie normoglikemii przy użyciu ewerolimusa u pacjenta z rozsianym insulinoma i ciężką hipoglikemią, autorzy zauważyli, że poziomy insuliny i peptydu C pozostawały wysokie przez kilka miesięcy po leczeniu, chociaż hipoglikemia ustąpiła.15 Autorzy zaproponowali więc, że ewerolimus działał głównie przez wywoływanie oporności na insulinę. Czytaj dalej Terapia Sirolimus u niemowląt z ciężką hiperinsulinemiczną hipoglikemią AD 5

Edoksaban w porównaniu z warfaryną u pacjentów z migotaniem przedsionków

Edoksaban jest bezpośrednim doustnym inhibitorem czynnika Xa o udowodnionym działaniu przeciwzakrzepowym. Długoterminowa skuteczność i bezpieczeństwo edoksabanu w porównaniu z warfaryną u pacjentów z migotaniem przedsionków nie jest znana. Metody
Przeprowadziliśmy randomizowaną, podwójnie ślepą próbę, podwójnie ślepą próbę, porównującą dwa schematy edoksabanu raz na dobę z warfaryną u 21.105 pacjentów z migotaniem przedsionków o średnim i wysokim ryzyku (mediana okresu obserwacji, 2,8 roku). Głównym punktem końcowym skuteczności był udar lub zatorowość systemowa. Czytaj dalej Edoksaban w porównaniu z warfaryną u pacjentów z migotaniem przedsionków