HEMOGLOBINOMOCZ

HEMOGLOBINOMOCZ Hemoglbino mocz haemoglobinuria występuje wtedy, gdy zhemolizowana krew przechodzi do moczu. W zasadzie hemoglobinomocz nie jest związany z uszkodzeniem nerek, lecz ze zmianami hemolitycznymi krwi. Przechodzenie jednak krwi zhemolizowanej przez nerki może uszkadzać elementy nerkowe wywołując białkomocz. Uszkodzenie nerek następuje nie tyle na skutek trującego działania hemoglobiny na nerkę, ile dzięki działaniu ciał trujących, powstających z rozpadu zrębu zhemolizowanych krwinek. Możliwe jest również, że ten czynnik, który wywołuje hemolizę krwi, może uszkadzać elementy nerkowe. Czytaj dalej HEMOGLOBINOMOCZ

KRWIOMOCZ

Krwiomocz pochodzenia nerkowego występuje w sprawach zapalnych kłębków nerkowych, w gruźlicy nerek oraz w ich nowotworach. Przyczyną krwawienia w schorzeniach nerkowych jest uszkodzenie naczyń nerkowych wywołane procesem zapalnym lub nowotworowym. Ostre, zapalenie kłębków nerkowych daje zawsze krwiomocz dużego stopnia, przewlekłe zaś stopnia małego. Krwiomocz może Powstać w stanach zastoinowych w nerkach, w stwardnieniu naj drobniejszej sieci naczyń nerkowych, słowem w tych sprawach, w których krążenie w nerkach zostaje zakłócone. Krwiomocz z przyczyn pozanerkowych może wystąpić w zapaleniu miedniczek nerkowych, moczowodów i pęcherza moczowego. Czytaj dalej KRWIOMOCZ

Bialkomocz moze równiez powstac w zwiazku ze zmiana polozenia ciala albuminuria ortostatica

Białkomocz może również powstać w związku ze zmianą położenia ciała albuminuria ortostatica. Ten rodzaj białkomoczu występuje u dzieci lub u młodzieży w wieku dojrzewania. Podstawą białkomoczu tego typu jest zaburzenie krążenia w nerkach. Osoby obarczone takim białkomoczem wykazują skłonność do różnych zaburzeń naczyniowych. Zwykle znika on w pozycji leżącej. Czytaj dalej Bialkomocz moze równiez powstac w zwiazku ze zmiana polozenia ciala albuminuria ortostatica

Naczynia wchodzace do czesci korowej rozgaleziaja sie na boczne galazki

Naczynia wchodzące do części korowej rozgałęziają się na boczne gałązki vas ajjerens, które rozpadając się tworzą sieć naczyń włosowatych, czyli kłębek Malpighiego otoczony torebką Bowmana. Naczynia włosowate kłębka zbierają się w większe naczynie tętnicze nazwane naczyniem odprowadzającym v as elerens, które jest węższe niż naczynie doprowadzające. Zarówno naczynia doprowadzające, jak i odprowadzające zawierają w swoich ściankach liczne gładkie włókna mięśniowe, w związku, z czym mają one zdolność zwężania lub rozszerzania swego światła. Ma to szczególne znaczenie dla utrzymania odpowiedniego ciśnienia w kłębku nerkowym. Naczynia odprowadzające po wyjściu z torebki Bowmana znów rozwidlają się na naczynia włosowate, które oplatają kanaliki kręte zarówno bliższe, jak i dalsze. Czytaj dalej Naczynia wchodzace do czesci korowej rozgaleziaja sie na boczne galazki

Teoria Bowmna

Teoria Bowmna została rozwinięta w roku 1883 przez Heidenhaina, który stwierdził doświadczalnie, że pewne barwniki wprowadzone do krwi nie zjawiają się w torebce Bowmana, lecz w komórkach nabłonkowych kanalików, skąd przechodzą do moczu. Wynikałoby, więc z tych doświadczeń, że komórki kanalików są zdolne czynnie usuwać z krwi ciała wydzielając je do przepływającego przez kanaliki moczu. W roku 1844 Ludwig przedstawił teorię filtracyino – reabsopcyjną, która głosiła, że przesącz kłębkowy zawiera wszystkie stałe składniki ukazujące się potem w moczu, a następnie zostają one stężone podczas przechodzenia przez kanaliki. W kanalikach bowiem przesącz ulega zagęszczeniu przez dyfuzję odpowiedniej ilości wody i niektórych innych ciał, dla których kłębki SI przepuszczalne. Sprawia to, że woda i niektóre substancje przechodzą z powrotem do krwi. Czytaj dalej Teoria Bowmna

cisnienie krwi w naczyniach wlosowatych klebków nerkowych

Zasadniczą, więc właściwością krążenia krwi w nerce jest to, że kłębki nerkowe, jako sieć naczyń włosowatych, znajdują się pomiędzy dwoma naczyniami tętniczymi, co dawni autorzy nazywali rete mira bile, czyli cudowną siecią. Z powodu tych dwóch czynników anatomicznych, to jest podwójnego układu naczyń włosowatych i różnicy w przekroju naczynia doprowadzającego i odprowadzającego kłębka – ciśnienie krwi w naczyniach włosowatych kłębków nerkowych jest o wiele wyższe niż w naczyniach włosowatych innych narządów. Ciśnienie zaś w naczyniach włosowatych kanalików może być nawet niższe niż ciśnienie w naczyniach włosowatych gdziekolwiek w ustroju. W roku 1842 Bourman podał pierwszy opis głównych rysów histologicznych nerki. Wnioskował on z nich, że krew przechodząc pod wysokim ciśnieniem przez cienkościenne naczynia włosowate kłębka filtruje się w nim przepuszczając do światła torebki Bowmana wodę i sole. Czytaj dalej cisnienie krwi w naczyniach wlosowatych klebków nerkowych

Nerka

W stanach prawidłowych i w zwykłych warunkach pożywienia i przyjmowania, płynów nie wszystkie kłębki biorą udział w pracy nerki. Oblicza się, że przeciętnie około 50-90% wszystkich kłębków pracuje równocześnie. Niektóre jady, jak np. adrenalina, zmniejszają liczbę czynnych kłębków, niektóre znów, jak np. kofeina lub mocznik, zwiększają ich liczbę. Czytaj dalej Nerka

Krwinki

Wałeczki te powstają z powodu głębokich zmian wywołujących stłuszczenie w zmienionym. Wałeczki woskowe mają większy przekrój od poprzednich. Świadczy to o tym, że powstają one w rozszerzonych kanalikach. Pochodzą one z mas szklistych nagromadzonych w kanalikach, przy czym masy te ulegają zmianom woskowym. Powstają one zwykle wskutek długotrwałego procesu chorobowego i wygląd ich świadczy, że są to twory starsze. Czytaj dalej Krwinki

Wlasciwosci anatomiczne klebka nerkowego

Właściwości anatomiczne kłębka nerkowego, którego naczynie doprowadzające krew jest szersze, odprowadzające zaś węższe, sprawiają, że ciśnienie krwi W kłębku wynosi połowę wysokości ciśnienia panującego w tętnicy głównej. Utrzymywaniu optymalnego ciśnienia krwi w kłębkach sprzyja regulacja nerwowa naczyń nerkowych, zwłaszcza naczynia doprowadzającego i odprowadzającego. Ciśnienie, więc filtracyjne jest dostatecznie duże, by przezwyciężyć przeciwstawiające mu się ciśnienie koloido-osmotyczne osocza krwi, przez co przesączanie odbywa się sprawnie. Teoretycznie ciśnienie w naczyniach włosowatych kłębka może wzrosnąć przez zrost ogólnego ciśnienia tętniczego, gdy nastąpi zwiększony przepływ krwi przez nerkę, 2 przez rozszerzenie doprowadzających naczyń kłębkowych dających również zwiększony przepływ krwi lub 3 przez zwężenie naczyń odprowadzających, zmniejszające przepływ krwi. W każdym przypadku wytwarzanie moczu jest przyspieszone. Czytaj dalej Wlasciwosci anatomiczne klebka nerkowego

Mocz

Mocz wtedy odpowiada ultra przesączowi osocza krwi, z tą tylko różnicą, że stężenie kreatyniny jest o wiele niższe, stężenie zaś chlorków o wiele wyższe niż w osoczu krwi. Wykazano również, że przesączanie jest związane z przepuszczalnością błony, która przepuszcza ciała o cząsteczkach małych, nie przepuszcza zaś cząsteczek większych. Wielkość porów błony kłębka nerkowego oceniono na 2 mikrony. Dowodem istnienia przesączania jest również zmiana w składzie i przepływie moczu wywołana zmianami w ciśnieniu tętniczym krwi. Zwiększenie się wypływu, moczu otrzymuje się wtedy, gdy wzrasta ciśnienie tętnicze, co wskazuj e raczej na istnienie mechanizmu fizycznego, nie zaś wydzielniczego. Czytaj dalej Mocz