Mikroanaliza chemiczna moczu pobranego z torebki

Mikroanaliza chemiczna moczu pobranego z torebki Bowmana wykazuje, że stężenie ciał w krwi i płynie kłębkowym jest jednakowe. Dotyczy to nie tylko wszystkich głównych składników moczu, jak np. mocznika, chlorków, kreatyniny i innych, lecz także pewnych rozpuszczonych ciał obcych, takich jak np. insulina, jeżeli je poprzednio podano żabie. Wynika stąd, że w nerkach zmiermocieplnych zwierząt błona kłębkowa działa jak błona półprzepuszczalna, która przepuszcza krystaloidy, nie przepuszcza zaś białek. Czytaj dalej Mikroanaliza chemiczna moczu pobranego z torebki

Czynnosc klebków

Dziś uważa się, że takie ciała obce dla ustroju, a także mała ilość innych normalnych składników moczu, przenoszą się do moczu kanalikowego bezpośrednio z krwi naczyń włosowatych okołokanalikowych przez wydzielanie tych substancji do światła kanalików. Takie ujęcie sprawy doprowadziło do rozwoju metod mierzenia szybkości filtracji kłębuszkowej i w wyniku do, poznania obu procesów, to jest reabsorpcyjriego i wydzielniczego w czynności kanalików. Czynność kłębków Hipoteza, że bezbiałkowy przesącz osocza tworzy się w ciałkach Malpighiego, była najpierw wysuwana na podstawie badań histologicznych, a dopiero później doświadczalnych. Przez użycie mikroppety wprowadzonej do torebki Bowmana żabiej nerki udało się wyciągnąć z niej płyn. Płyn kłębkowy otrzymany w ten sposób jest wolny od białek. Czytaj dalej Czynnosc klebków

TEORIE WYTWARZANIA MOCZU

TEORIE WYTWARZANIA MOCZU Cushny w oparciu o teorię Ludwiga wysunął nową teorię wydzielania moczu, która do dziś uważa się za najbardziej odpowiadającą potrzebom teorii i praktyki i najbardziej przejrzystą. Nazywa się ona teorią filtracyjno – reabsorpcyjna. Przyczyniły się do jej powstania między innymi badania polskich badaczy, zwłaszcza Sobierańskieeo. Teoria ta opiera się na tym, że kłębkach odbywa się zwykłe przesączanie wody i rozpuszczonych we krwi ciał stałych z wyjątkiem białka. Jest to tzw. Czytaj dalej TEORIE WYTWARZANIA MOCZU

Draznienie nerwu wspólczulnego nerki

Drażnienie nerwu współczulnego nerki również wywołuje podobną redukcję ciśnienia w naczyniach włosowatych kłębka nerkowego, a zatem zmniejsza wytwarzanie moczu. Wzrost wytwarzania moczu wraz ze wzrostem ciśnienia tętniczego jest trudny do wykazania na nietkniętym zwierzęciu, ponieważ większość czynników, które zwiększają ciśnienie tętnicze, wywołuje również skurcz naczyń w nerce, w związku, z czym ciśnienie w naczyniach włosowatych kłębków spada zamiast podnosić się. Przetaczanie krwi zwierzęciu w odpowiednich warunkach wywołuje wzrost ciśnienia tętniczego i wzmożone wytwarzanie moczu. Czynność kanalików Główne zużycie energii podczas czynności nerki występuje przystężaniu ciał takich, jak mocznik, które znajdują się w moczu w większej ilości niż W przesączu osocza. Obecność w odpowiednich warunkach glukozy w przesączu i jej nieobecność w moczu wiąże się również z czynnością analików. Czytaj dalej Draznienie nerwu wspólczulnego nerki

stalosc stezenia tych cial w osoczu krwi

Zgodnie z teorią filtracyjno-reabsorpcyjną ciała progowe są wchłaniane w kanalikach nefronu, podczas gdy ciała nieprogowe są przepuszczane do moczu. Z powodu wchłaniania wody ciała nieprogowe ukazują się w moczu w wyższym stężeniu niż ciała progowe. W stosunku, więc do ciał progowych nerka spełnia czynność regulacyjną, utrzymując stałość stężenia tych ciał w osoczu krwi. Wchłanianie w kanalikach jest sprawą czynną i za podstawowy proces w kanalikach nerkowych należy uważać wywoływanie zmian w ciśnieniu osmotycznym płynu przepływającego przez kanaliki. Zwiększa się wtedy wydatkowanie energii, które jest uwarunkowane czynną pracą, jaką wykonuje tkanka nerkowa. Czytaj dalej stalosc stezenia tych cial w osoczu krwi

Glukoza

Glukoza, której normalnie nie ma w moczu, ukazuje się wtedy prawie w takim stężeniu, w jakim jest w osoczu. Zatrucie cyjankiem daje ten sam wynik. Czynność, więc reabsorpcyjna kanalików, którą w doświadczeniach tych zniesiono, sprowadza się do usuwania całej glukozy, większości chlorków oraz wody z przesączu kłębkowego i zwracanie ich do, krwi. Wykazano przy tym u niższych zwierząt, że wchłanianie reabsorpcja glukozy odbywa się prawie całkowicie w kanaliku bliższym kłębka, podczas gdy wchłanianie chlorków oraz zmiana oddziaływania moczu pierwotnego odbywają się w kanaliku dalszym. Substancje, które ukazują się w moczu, podzielono na dwie grupy, a mianowicie na ciała, które są wydalane tylko wtedy, gdy ich stężenie we krwi przekracza pewien próg, jako tak zwane ciała progowe, oraz na ciała, które są wydalane przy niskiej ich koncentracji we krwi, jako tak zwane ciała nieprogowe. Czytaj dalej Glukoza

Reabsorpcyjna czynnosc kanalików wykazano w nerce zaby

Reabsorpcyjną czynność kanalików wykazano w nerce żaby. Wykonane w tym kierunku doświadczenia, w których porównywano skład płynu kłębkowego i moczu pęcherzowego, wykazały, że w odpowiednich warunkach glukoza i chlorki są w przesączu kłębkowym, lecz nie ma ich w moczu. Co więcej, ilość płynu kłębkowego, który zbierano w danym czasie, pomnożona przez liczbę kłębków, była o wiele większa niż ilość moczu, który ukazywał się w tym samym czasie. Woda, zatem jest wchłaniana reabsorbowana w kanalikach. Wchłanianie wody w kanalikach sprawia, że ciała, które nie są wchłaniane, ukazują się w wyższym stężeniu w moczu niż w osoczu. Czytaj dalej Reabsorpcyjna czynnosc kanalików wykazano w nerce zaby

blona klebkowa

Ponieważ błona kłębkowa działa, jako ultrasączek zatrzymując tylko białka osocza krwi, to ciśnienie przesączu kłębkowego powinno przebiegać równolegle do ciśnienia krwi w naczyniach włosowatych kłębka i różnić się od tego ciśnienia głównie ciśnieniem osmotycznym białek osocza. To ciśnienie osmotyczne białek, czyli ciśnienie onkotyczne, może być mierzone odpowiednim osmonetrem. Wynosi ono normalnie w naczyniach włosowatych kłębka około 25 mm Hg. Ogólne ciśnienie krwi w naczyniach włosowatych kłębka oceniono na około 213 ciśnienia krwi panującego w tętnicy nerkowej. Wysokość ciśnienia w tętnicy nerkowej, a co za tym idzie i w kłębku nerkowym, zależy od wysokości ogólnego ciśnienia krwi. Czytaj dalej blona klebkowa

Naloksegol na zaparcia indukowane opioidami u pacjentów z bólem pozawałowym AD 3

Jedynie bisakodyl (od 10 do 15 mg, maksymalnie 3 dawki na epizod), a następnie jednorazowe zastosowanie lewatywy (jeśli to konieczne) zostały dopuszczone jako leczenie ratunkowe. Antagoniści opioidowi, mieszani antagoniści i silne inhibitory cytochromu P-450 3A4 i glikoproteiny P były zakazane. Badania przeprowadzono zgodnie z Deklaracją Helsińską i Międzynarodową Konferencją w sprawie Harmonizacji. Komitet ds. Czytaj dalej Naloksegol na zaparcia indukowane opioidami u pacjentów z bólem pozawałowym AD 3

Randomizowana próba hiperimmunizacyjnej globuliny zapobiegająca wrodzonemu wirusowi cytomegalii

Wrodzona infekcja ludzkim wirusem cytomegalii (CMV) jest główną przyczyną zachorowalności i umieralności. W niekontrolowanym badaniu opublikowanym w 2005 r. Podanie hiperimmunizowanej globuliny specyficznej dla CMV ciężarnym kobietom z pierwotną infekcją CMV znacznie zmniejszyło szybkość transmisji wewnątrzmacicznej, z 40% do 16%. Metody
Oceniliśmy skuteczność hiperimmunizacyjnej globuliny w badaniu fazy 2, randomizowanym, kontrolowanym placebo, z podwójnie ślepą próbą. Czytaj dalej Randomizowana próba hiperimmunizacyjnej globuliny zapobiegająca wrodzonemu wirusowi cytomegalii