Mutant Cohesin w przedwczesnej niewydolności jajników AD 7

Ponieważ jednak bracia probanda są heterozygotyczni, nie możemy wyciągnąć wniosków z tej rodziny na temat niepłodności męskiej. Niemniej jednak odkryliśmy, że samce myszy Stag3 – / – były bezpłodne (ryc. S10 w dodatkowym dodatku). Mutacje u myszy, które wpływają na inne mejotyczne podjednostki kohezyny, również powodują nieprawidłowy rozwój oocytu. Czytaj dalej Mutant Cohesin w przedwczesnej niewydolności jajników AD 7

MECHANIZM WYTWARZANIA MOCZU

MECHANIZM WYTWARZANIA MOCZU Mechanizm wytwarzania moczu jest ściśle związany ze swoistą budową nerek oraz ich ukrwieniem. Nerka zbudowana jest z olbrzymiej liczby jednakowych i stosunkowo prostych elementów, które nazywają się nefronami. Nefron składa się z kłębka naczyń włosowatych, otoczonego torebką Bowmana, z bliższego kanalika krętego, zstępującej i wstępującej części kanalika prostego, czyli pętli Henlego, dalszego kanalika krętego i przewodu wyprowadzającego mocz do miedniczki nerkowej. Torebka Bowmana jest dwuwarstwową otoczką obejmującą kłębek, od której odchodzi kanalik. Ścianki kanalików są zbudowane z charakterystycznych komórek nabłonkowych, których powierzchnie boczne są ze sobą połączone wyrostkami. Czytaj dalej MECHANIZM WYTWARZANIA MOCZU

W nerce metabolizm jest glównie utleniajacy

Czynne wydzielanie oznacza udział pracy chemicznej, czyli metabolizmu komórki w tym procesie. W nerce metabolizm jest głównie utleniający i dlatego właśnie nerka zużywa duże ilości tlenu. Te procesy, podobnie jak procesy wydzielania i wchłaniania, są wynikiem pracy żywego i biologicznie czynnego układu komórek nabłonkowych kanalików nerkowych. Jeżeli wprowadzimy do ustroju ciała moczopędne, to zużycie tlenu przez nerkę wzrasta 3-krotnie powyżej normy. Teoria Cushnego, chociaż ma dużo słabych punktów, jest jednak dotychczas najlepiej uzasadniona i wiąże w zasadzie teorię filtracyjną Ludwiga i wydzielniczą Bowmana- Heidenheima, gdyż Cushny uznaje przesączanie moczu w kłębkach, wchłanianie zaś w kanalikach uważa za proces czynny żywej komórki, co jest jednoznaczne z sekrecją, lecz w odwrotnym kierunku. Czytaj dalej W nerce metabolizm jest glównie utleniajacy

Tofacitinib kontra metotreksat w reumatoidalnym zapaleniu stawów AD 9

W badaniu tym tofacitinib porównywano z placebo u pacjentów otrzymujących metotreksat w monoterapii.17 Nasze odkrycia dodatkowo potwierdzają zachowanie tofacitinibu pod względem zachowania struktury w dawce 5 mg lub 10 mg dwa razy na dobę. Nasze badanie pokazuje również, że ukierunkowany drobnocząsteczkowy inhibitor JAK może być bardziej skuteczny klinicznie, funkcjonalnie i radiologicznie niż metotreksat u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy wcześniej nie otrzymywali metotreksatu. Wykazano, że połączenia nonbiologicznych lub biologicznych DMARD z metotreksatem przewyższają metotreksat sam .7,8, 27-29 Dwa wcześniejsze artykuły próbowały pokazać wyższość biologicznego DMARD podawanego jako monoterapia w stosunku do metotreksatu.27,30 We wczesnym reumatoidalnym W badaniu artretyzmu etanercept versus metotreksat, w którym istotnie większy odsetek pacjentów, którzy otrzymywali etanercept w dawce 25 mg dwa razy w tygodniu, mieli odpowiedzi ACR 20, ACR 50 lub ACR 70, w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymywali metotreksat w ciągu pierwszych 6 miesięcy różnice nie były znaczące w roku i później (z wyjątkiem odpowiedzi 20 ACR w drugim roku). Zmiana od wartości wyjściowej w zmodyfikowanym całkowitym wyniku skali Sharpa w i 2 roku była jednak znacznie mniejsza w grupie pacjentów, którzy otrzymywali etanercept w dawce 25 mg niż w grupie pacjentów, którzy otrzymywali metotreksat.27,30. Czytaj dalej Tofacitinib kontra metotreksat w reumatoidalnym zapaleniu stawów AD 9

Jednorazowa Orytawancyna w leczeniu ostrych zakażeń bakteryjnych skóry AD 9

Te wczesne i późne oceny skuteczności były zgodne (tabela S11 w dodatkowym dodatku). Ponadto orytawancyna wykazała skuteczność przeciw zakażeniu S. aureus, a zwłaszcza MRSA, niezależnie od punktu końcowego i populacji analizowanej. Wskaźniki niepowodzenia leczenia były zrównoważone między dwiema grupami, a przyczyny niepowodzenia były podobne w grupach. Czytaj dalej Jednorazowa Orytawancyna w leczeniu ostrych zakażeń bakteryjnych skóry AD 9

APOL1 Warianty ryzyka, wyścig i progresja przewlekłej choroby nerek

Wśród pacjentów w Stanach Zjednoczonych z przewlekłą chorobą nerek u pacjentów rasy czarnej występuje zwiększone ryzyko schyłkowej niewydolności nerek, w porównaniu z pacjentami rasy białej. Metody
W dwóch badaniach zbadano wpływ wariantów w genie kodującym apolipoproteinę L1 (APOL1) na progresję przewlekłej choroby nerek. W African American Study of Kidney Disease and Hypertension (AASK) ocenialiśmy 693 czarnych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek przypisywanych nadciśnieniu. W badaniu dotyczącym przewlekłej niewydolności nerek (CRIC) ocenialiśmy 2955 białych pacjentów i czarnych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (46% z nich miało cukrzycę) w zależności od tego, czy mieli 2 kopie wysoce ryzykownych wariantów APOL1 (grupa wysokiego ryzyka APOL1) ) lub 0 lub kopię (grupa niskiego ryzyka APOL1). Czytaj dalej APOL1 Warianty ryzyka, wyścig i progresja przewlekłej choroby nerek

Naloksegol na zaparcia indukowane opioidami u pacjentów z bólem pozawałowym AD 8

Ocena 3 lub więcej punktów była rzadka we wszystkich grupach (odpowiednio 3,8, 1,4 i 3,3% pacjentów w badaniu 04 i 2,2, 2,6 i 3,9% w badaniu 05). Dyskusja
Wyniki tych dwóch dużych badań fazy 3 potwierdzają skuteczność doustnie podawanego obwodowego antagonisty receptora ?-opioidowego naloksegolu do leczenia zaparcia indukowanego opioidami u pacjentów z bólem nienowotworowym. W obu badaniach naloksegol w dawce 25 mg był związany ze zwiększoną szybkością odpowiedzi (10 do 15 punktów procentowych więcej niż w przypadku placebo) w okresie 12 tygodni. W badaniu 04 naloksegol w dawce 12,5 mg był również związany ze znacznie wyższym odsetkiem odpowiedzi niż placebo. Czytaj dalej Naloksegol na zaparcia indukowane opioidami u pacjentów z bólem pozawałowym AD 8

Terapia Sirolimus u niemowląt z ciężką hiperinsulinemiczną hipoglikemią AD 5

Chociaż wpływ sirolimusu na masę komórek beta prawdopodobnie osiąga się przez zahamowanie szlaku mTOR (mTORC1), uważa się, że pośrednia insulinooporność wywołana przez syrolimus jest pośredniczona przez późniejszy demontaż i inaktywację mTORC2 i regulację w dół z białkowej kinazy prosowirusowej B, co prowadzi do zmniejszenia funkcji i żywotności istniejących komórek beta .5,17,18 Funkcjonalne receptory insuliny zaobserwowano na komórkach beta, w których pośredniczą one w stymulowanej insuliną produkcji insuliny i uwalnianiu w odpowiedzi na wzrost wewnątrzkomórkowego wapnia i aktywację kinazy białkowej C.19,20. Zatem hamowanie mTOR może wpływać na liczbę receptorów insuliny, które są obecne na trzustkowych komórkach beta, co zmniejszyłoby wydzielanie insuliny. Ponadto na osłabienie wydzielania insuliny stymulowanej glukozą i biosyntezy proinsuliny obserwowano wysepki leczone syrolimusem.22 W hodowlach wykazano, że sirolimus zmniejsza liczbę przewodowych komórki, które są potencjalnym źródłem komórek wysp trzustkowych, a in vivo wykazano, że zmienia stymulowane glukozą wydzielanie insuliny.
Uważa się, że długotrwałe leczenie syrolimusem u biorców przeszczepów nerkowych indukuje oporność na insulinę obwodową, upośledzając aktywację i sygnalizację kinazy białkowej B przez szlak substratu receptora insuliny.24 W ostatnich badaniach wykazujących długotrwałe utrzymanie normoglikemii przy użyciu ewerolimusa u pacjenta z rozsianym insulinoma i ciężką hipoglikemią, autorzy zauważyli, że poziomy insuliny i peptydu C pozostawały wysokie przez kilka miesięcy po leczeniu, chociaż hipoglikemia ustąpiła.15 Autorzy zaproponowali więc, że ewerolimus działał głównie przez wywoływanie oporności na insulinę. Czytaj dalej Terapia Sirolimus u niemowląt z ciężką hiperinsulinemiczną hipoglikemią AD 5

Edoksaban w porównaniu z warfaryną u pacjentów z migotaniem przedsionków

Edoksaban jest bezpośrednim doustnym inhibitorem czynnika Xa o udowodnionym działaniu przeciwzakrzepowym. Długoterminowa skuteczność i bezpieczeństwo edoksabanu w porównaniu z warfaryną u pacjentów z migotaniem przedsionków nie jest znana. Metody
Przeprowadziliśmy randomizowaną, podwójnie ślepą próbę, podwójnie ślepą próbę, porównującą dwa schematy edoksabanu raz na dobę z warfaryną u 21.105 pacjentów z migotaniem przedsionków o średnim i wysokim ryzyku (mediana okresu obserwacji, 2,8 roku). Głównym punktem końcowym skuteczności był udar lub zatorowość systemowa. Czytaj dalej Edoksaban w porównaniu z warfaryną u pacjentów z migotaniem przedsionków