Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 5

Charakterystyka demograficzna i charakterystyka choroby na początku, według grupy próbnej. W sumie 199 pacjentów zostało losowo przydzielonych do grup eksperymentalnych, z których 197 otrzymało placebo lub ozanimod (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Jeden pacjent z grupy placebo i jeden z grupy otrzymującej 0,5 mg ozanimodu nie otrzymał przydzielonego schematu i zostali wykluczeni z analizy. Charakterystyka choroby na początku badania była podobna w trzech grupach (tabela 1). Łącznie 186 z 197 pacjentów (94%) ukończyło okres indukcji. W 8 tygodniu, 103 pacjentów, którzy zostali poddani przez badaczy poprawie klinicznej (z których 95 spełniało kryteria odpowiedzi klinicznej) kontynuowało w fazie ślepej fazy podtrzymującej. Czytaj dalej Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 5

Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego czesc 4

Proporcje pacjentów z remisją kliniczną w 8. tygodniu porównano z użyciem testu chi-kwadrat Cochrana-Mantela-Haenszela, stratyfikowanego według stanu w odniesieniu do wcześniejszego odbioru terapii antagonistą TNF. Tempo remisji klinicznej w 32 tygodniu oraz odpowiedź kliniczna i gojenie błony śluzowej w tygodniach 8 i 32 były analizowane podobnie. Zmiany w wynikach kliniki Mayo od początku badania do 8 tygodnia i do 32 tygodnia analizowano za pomocą analizy modeli kowariancji z grupą leczoną, stanu w odniesieniu do poprzedniej terapii antagonistą TNF, a wyjściową wartość odpowiedniego wyniku obejmowano jako współzmienne . Nieparametryczne metody zastosowano do analizy zmian od linii podstawowej w bezwzględnej liczbie limfocytów i stężeniach białka C-reaktywnego, kalprotektyny i laktoferyny. Aby kontrolować wiele porównań, zastosowano zamkniętą procedurę hierarchiczną dla wyników pierwotnych i wtórnych. Kolejność testowania była pierwszorzędowym porównaniem współczynników remisji w tygodniu 8 w grupie, która otrzymała mg ozanimodu z grupą placebo, a następnie porównano wskaźniki remisji w 8 tygodniu w grupie otrzymującej 0,5 mg ozanimodu grupa placebo, jeśli wynik analizy pierwotnej był znaczący (dwustronny P <0,05), następnie każdy główny drugorzędny wynik w kolejności (odpowiedź kliniczna, zmiana wyniku kliniki Mayo od wartości wyjściowej i gojenie błony śluzowej), z porównaniami dla Dawka mg, poprzednia dawka 0,5 mg. Czytaj dalej Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego czesc 4

Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego cd

Udokumentowana obecność przeciwciał IgG przeciwko ospie wietrznej i półpaśca lub całkowite szczepienie przeciwko ospie wietrznej było konieczne w celu zminimalizowania ryzyka zakażenia. Dodatkowe kryteria kwalifikowalności i kryteria wykluczenia są określone w dodatkowym dodatku. Wersja próbna
Badanie obejmowało ślepe okresy indukcji i konserwacji oraz opcjonalny okres otwarty (rys. S1 w dodatkowym dodatku); w tym artykule opisano okresy indukcji i konserwacji. Pacjenci zostali losowo przydzieleni, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymania ozanimod doustnie w dawce 0,5 mg lub mg (wybór tych dawek opierał się na modelowaniu danych przedklinicznych i fazy 1) lub placebo, raz dziennie. Pacjentów poddano zwiększeniu dawki w pierwszym tygodniu po randomizacji; następnie pacjenci otrzymywali losowo przypisaną dawkę przez 8 tygodni (patrz Dodatek Uzupełniający). Randomizacja była przeprowadzana centralnie przy użyciu skomputeryzowanego systemu i była stratyfikowana zgodnie z poprzednią ekspozycją na antagonistę czynnika martwicy nowotworu (TNF) (tak lub nie). Czytaj dalej Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego cd

Randomizowana, kontrolowana próba chirurgii syntezy stenozy kręgosłupa lędźwiowego

Skuteczność chirurgii fuzji poza operacją dekompresyjną u pacjentów ze zwężeniem kręgosłupa lędźwiowego, ze zwyrodnieniem kręgosłupa lub bez, nie została uzasadniona w kontrolowanych badaniach klinicznych. Metody
My losowo wyznaczyliśmy 247 pacjentów między 50 a 80 rokiem życia, którzy mieli zwężenie kręgosłupa lędźwiowego na jednym lub dwóch sąsiadujących poziomach kręgosłupa, aby przejść operację dekompresyjną plus operację fuzji (grupa fuzji) lub samą operację dekompresyjną (grupa samopompująca). Randomizacja była stratyfikowana w zależności od przedoperacyjnej zwyrodnieniowej zwyrodnienia kręgosłupa (u 135 pacjentów) lub jej braku. Wyniki oceniano za pomocą miar zgłaszanych przez pacjentów, 6-minutowego testu marszu oraz oceny ekonomicznej zdrowia. Pierwszorzędnym wynikiem był wynik wskaźnika niepełnosprawności Oswestry (ODI, który mieści się w zakresie od 0 do 100, z wyższymi wynikami wskazującymi na poważniejszą niepełnosprawność) 2 lata po operacji. Analiza pierwotna, która była analizą według protokołu, nie obejmowała 14 pacjentów, którzy nie otrzymali przydzielonego leczenia, oraz 5 osób, które straciły kontakt z pacjentem.
Wyniki
Nie było istotnej różnicy między grupami w średnim wyniku ODI po 2 latach (27 w grupie fuzji i 24 w grupie z samą dekompresją, P = 0,24) lub w wynikach 6-minutowego testu marszu (397 m w grupie fuzyjnej i 405 mw grupie z samą dekompresją, P = 0,72). Czytaj dalej Randomizowana, kontrolowana próba chirurgii syntezy stenozy kręgosłupa lędźwiowego

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 7

Większość zgonów została przypisana do zastoinowej niewydolności serca lub przyczyn nie kardiologicznych, z niewielu zgonów z powodu arytmii. Żadna z dwóch badanych terapii nie wykazała wyższości w odniesieniu do śmiertelności, być może ze względu na stosunkowo wysokie ryzyko zgonu z przyczyn niearytmicznych. Korzyść z pierwotnego wyniku ablacji wynikała ze zmniejszenia częstości burzy tachykardowej komorowej i szoku ICD. Utrzymujący się częstoskurcz komorowy w tempie poniżej granicy wykrywalności ICD i zdarzenia niepożądane przypisane leczeniu były częstsze wśród pacjentów w grupie leczonej eskalacją. Konsensusy i wytyczne zalecają stosowanie ablacji cewników, gdy terapia AAD nie zapobiega nawrotowi częstoskurczu komorowego. .5,4,20 Jednak zalecenia te opierały się w dużej mierze na opinii ekspertów i nierandomizowanych seriach przypadków. Ta próba dostarcza dowodów na to, że ablacja cewnika powinna być preferowana w stosunku do eskalacji terapii AAD w celu zmniejszenia nawrotu częstoskurczu komorowego w tej populacji. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 7

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 6

Nie było znaczącej różnicy między grupami w wyniku w tej podgrupie. Rysunek 3. Rycina 3. Podgrupa Analizy pierwotnego wyniku. Wskaźniki zagrożenia i 95% przedziały ufności są przedstawione dla pierwotnego wyniku w każdej z wcześniej określonych podgrup. Nie stwierdzono istotnych interakcji między podgrupami a przypisaniem do leczenia, z wyjątkiem wyjściowej warstwy leku (amiodaron w porównaniu z nie amiodaronem, P = 0,03 w przypadku interakcji). ATP oznacza stymulację anty-paciorkowcową, terapię resynchronizującą CRT, N-końcowy pro-mózgowy peptyd natriuretyczny NT-proBNP, NYHA New York Heart Association i częstoskurcz komorowy VT. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 6

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 5

Spośród 132 pacjentów z grupy ablacyjnej 3 nie było poddanych zabiegowi, 4 pacjentów wycofało się przed osiągnięciem pierwotnego wyniku, 3 pacjentów przeszło transplantację serca, a 4 otrzymało eskalowaną terapię AAD. Dalsze szczegóły przedstawiono na rys. S1 w dodatkowym dodatku. Wyniki kliniczne
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki badania. Rysunek 1. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad 5

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych czesc 4

Zdarzenia niepożądane zostały przypisane ablacji, AAD lub żadnemu z nich przez członka komitetu wydarzeń, który nie był świadomy zadań grupy badawczej. Analiza statystyczna
Założono, że pierwotny wynik wystąpi u 35% pacjentów w grupie leczonej eskalacją po 2 latach obserwacji. W związku z tym obliczyliśmy, że zapisanie 260 pacjentów dałoby moc 80%, aby ustalić, że bezwzględne ryzyko pierwotnego wyniku będzie o 12,25 punktu procentowego niższe w grupie ablacyjnej niż w grupie leczonej eskalacją (zmniejszenie ryzyka względnego, 35% ), 1,17-19, pozwalające na 2% utratę obserwacji i 2% współczynnik krzyżowania na poziomie istotności 0,05 (dwustronny). Po 63 miesiącach ogólny wskaźnik pierwotnego wyniku był wyższy niż oczekiwano, a ponowna ocena wielkości próby sugerowała, że moc statystyczna zostanie utrzymana przy minimalnym okresie obserwacji skróconym o rok. Tymczasowe analizy bezpieczeństwa były wykonywane podczas rejestracji przez niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo w 6-miesięcznych odstępach czasu.
Wszystkie analizy przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia. Zastosowano techniki analizy przeżycia w celu porównania częstości występowania pierwotnych i wtórnych wyników między grupami. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych czesc 4

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych cd

Randomizacja była rozwarstwiona według ośrodka i to, czy wystąpiły kwalifikujące się zaburzenia rytmu, podczas gdy pacjent był leczony amiodaronem lub AAD innym niż amiodaron. Zastosowano blokowy model losowania z losowo dobranymi rozmiarami bloków 2 i 4 na podstawie skomputeryzowanego generatora liczb losowych z sekwencyjnie ponumerowanymi nieprzezroczystymi, zapieczętowanymi kopertami dla każdej warstwy. Ze względu na charakter interwencji pacjenci i lekarze leczący zdawali sobie sprawę z zadań grupy badawczej. Pacjenci w grupie leczonej eskalowaną terapią byli leczeni amiodaronem lub amiodaronem i meksyletyną zgodnie z lekiem i dawką przyjętą w czasie arytmii wskaźnikowej. Pacjenci, u których wystąpiły zaburzenia rytmu podczas podawania jakiegokolwiek AAD innego niż amiodaron, byli leczeni amiodaronem w dawce 400 mg dwa razy na dobę przez 2 tygodnie, a następnie dawka 400 mg na dobę przez 4 tygodnie, a następnie 200 mg na dobę. . Pacjenci, u których wystąpiły zaburzenia rytmu podczas przyjmowania amiodaronu w dawce dziennej mniejszej niż 300 mg, byli leczeni dawką nasycającą 400 mg dwa razy na dobę przez 2 tygodnie, po czym następowało 400 mg na dobę przez tydzień i 300 mg na dobę. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych cd

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad

Częstość nawrotowych częstoskurczów komorowych była o 15 do 44% niższa u pacjentów otrzymujących sotalol niż u pacjentów otrzymujących same placebo lub beta-adrenolityki.6,7 Leczenie amoniakiem zmniejszało nawracające arytmie w pierwszym roku leczenia o 71% 7 i zmniejszało częstość zgonu z powodu arytmii 8, ale wiązało się ze znacznym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych podczas długotrwałej terapii. 9 Wykazano również, że ablacja cewnikowa dla częstoskurczu komorowego zmniejsza częstość nawrotów w randomizowanych badaniach klinicznych, 10,11 i brak częstoskurczu komorowego. po ablacji cewnika powiązano ze wzrostem przeżycia w wieloośrodkowych badaniach obserwacyjnych. 12 W teście częstoskurczu komorowego w porównaniu z leczeniem eskalowanym lekiem przeciwarytmicznym w chorobie niedokrwiennej serca (VANISH) porównywano ablację cewnika z nasiloną terapią AAD u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną i ICD u których wystąpił częstoskurcz komorowy pomimo leczenia AAD pierwszego rzutu. Metody
Wersja próbna
Badanie VANISHa było wieloośrodkowym, randomizowanym, kontrolowanym badaniem, które przeprowadzono w 22 trzeciorzędowych ośrodkach referencyjnych, gdzie rutynowo wykonywano cewnikowanie ablacyjne częstoskurczu komorowego; Centra znajdowały się w Kanadzie, Europie, Stanach Zjednoczonych i Australii. Badanie zostało zatwierdzone przez komitet ds. Etyki badań w każdej z uczestniczących stron. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych ad