Bablowiec wielopecherzowy jest postacia rzadsza

Bąblowiec wielopęcherzowy jest postacią rzadszą. Tworzy on pęcherzyki od wielkości główki szpilki do wielkości grochu, o zawartości galaretowatej, połączone ze sobą twardą tkanką j, przypominające wyglądem nowotwory. Choroby bąblowcowe są groźne dla życia, gdyż w narządach, w których rozwijaj ą się bąblowce, mogą powstać ropnie, martwice i pękanie pęcherzy z wylewaniem się treści do wolnej jamy otrzewnowej. d) Tasiemiec bruzdogłowy lub bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum,) osiąga długość 10 metrów i więcej i składa się z bardzo wielkiej liczby płaskich członów. Człowiek zaraża się jedząc surowe mięso ryb. Czytaj dalej Bablowiec wielopecherzowy jest postacia rzadsza

Sole amonowe

Pierwsza dawka może być rozcieńczona z powodu zwiększenia ilości moczu, lecz jeżeli druga dawka nie zawiera 2 % , lub więcej mocznika, należy, sądzić, że nastąpiło zakłócenie czynności nerek. Inne ciała azotowe występują w moczu tylko, we względnie małych ilościach. Sole amonowe znajdują się w moczu zwykle w małym stężeniu, jednak w kwasicy mogą występować w większym stężeniu. Duża część amoniaku w normalnym moczu jest wytwarzana przez same nerki. Kwas moczowy znajdujący się w moczu powstaje z rozpadu kwasów nukleinowych. Czytaj dalej Sole amonowe

Bialko przechodzace do moczu pochodzi z krwi

Białko przechodzące do moczu pochodzi z krwi. Mechanizm j ego rzechodzenia do moczu nie jest związany z większą przepuszczalnością naczyń dla białka, gdyż wtedy prócz białka mogłyby się znaleźć w moczu inne składniki, zwłaszcza o mniejszych wymiarach swojej drobiny, co jednak nie zdarza się. Białko ze krwi zostaje w stanach prawidłowych nerek wychwytywane przz komórki nabłonków kanalików nerkowych w komórkach tych białko ze krwi wchodzi w skład protoplazmy komórkowej i dopiero komórka na skutek zmiany czynności wydziela go do światła kanalików, skąd przechodzi ono do moczu. KRWIOMOCZ Krwio moczem haematuria nazywamy stan, w którym do moczu przechodzi w mniejszej lub większej ilości krew. Krwiomocz występuje nie tylko w zaburzeniach czynności nerek, lecz również wtedy, gdy sprawa chorobowa toczy się w okolicy nerki lub w drogach moczowych, a także w okolicy tych dróg i krew przedostaje się do nich z zewnątrz. Czytaj dalej Bialko przechodzace do moczu pochodzi z krwi

Nerka

W stanach prawidłowych i w zwykłych warunkach pożywienia i przyjmowania, płynów nie wszystkie kłębki biorą udział w pracy nerki. Oblicza się, że przeciętnie około 50-90% wszystkich kłębków pracuje równocześnie. Niektóre jady, jak np. adrenalina, zmniejszają liczbę czynnych kłębków, niektóre znów, jak np. kofeina lub mocznik, zwiększają ich liczbę. Czytaj dalej Nerka

Naczynia wchodzace do czesci korowej rozgaleziaja sie na boczne galazki

Naczynia wchodzące do części korowej rozgałęziają się na boczne gałązki vas ajjerens, które rozpadając się tworzą sieć naczyń włosowatych, czyli kłębek Malpighiego otoczony torebką Bowmana. Naczynia włosowate kłębka zbierają się w większe naczynie tętnicze nazwane naczyniem odprowadzającym v as elerens, które jest węższe niż naczynie doprowadzające. Zarówno naczynia doprowadzające, jak i odprowadzające zawierają w swoich ściankach liczne gładkie włókna mięśniowe, w związku, z czym mają one zdolność zwężania lub rozszerzania swego światła. Ma to szczególne znaczenie dla utrzymania odpowiedniego ciśnienia w kłębku nerkowym. Naczynia odprowadzające po wyjściu z torebki Bowmana znów rozwidlają się na naczynia włosowate, które oplatają kanaliki kręte zarówno bliższe, jak i dalsze. Czytaj dalej Naczynia wchodzace do czesci korowej rozgaleziaja sie na boczne galazki

Czynnosc klebków

Dziś uważa się, że takie ciała obce dla ustroju, a także mała ilość innych normalnych składników moczu, przenoszą się do moczu kanalikowego bezpośrednio z krwi naczyń włosowatych okołokanalikowych przez wydzielanie tych substancji do światła kanalików. Takie ujęcie sprawy doprowadziło do rozwoju metod mierzenia szybkości filtracji kłębuszkowej i w wyniku do, poznania obu procesów, to jest reabsorpcyjriego i wydzielniczego w czynności kanalików. Czynność kłębków Hipoteza, że bezbiałkowy przesącz osocza tworzy się w ciałkach Malpighiego, była najpierw wysuwana na podstawie badań histologicznych, a dopiero później doświadczalnych. Przez użycie mikroppety wprowadzonej do torebki Bowmana żabiej nerki udało się wyciągnąć z niej płyn. Płyn kłębkowy otrzymany w ten sposób jest wolny od białek. Czytaj dalej Czynnosc klebków

Wlasciwosci anatomiczne klebka nerkowego

Właściwości anatomiczne kłębka nerkowego, którego naczynie doprowadzające krew jest szersze, odprowadzające zaś węższe, sprawiają, że ciśnienie krwi W kłębku wynosi połowę wysokości ciśnienia panującego w tętnicy głównej. Utrzymywaniu optymalnego ciśnienia krwi w kłębkach sprzyja regulacja nerwowa naczyń nerkowych, zwłaszcza naczynia doprowadzającego i odprowadzającego. Ciśnienie, więc filtracyjne jest dostatecznie duże, by przezwyciężyć przeciwstawiające mu się ciśnienie koloido-osmotyczne osocza krwi, przez co przesączanie odbywa się sprawnie. Teoretycznie ciśnienie w naczyniach włosowatych kłębka może wzrosnąć przez zrost ogólnego ciśnienia tętniczego, gdy nastąpi zwiększony przepływ krwi przez nerkę, 2 przez rozszerzenie doprowadzających naczyń kłębkowych dających również zwiększony przepływ krwi lub 3 przez zwężenie naczyń odprowadzających, zmniejszające przepływ krwi. W każdym przypadku wytwarzanie moczu jest przyspieszone. Czytaj dalej Wlasciwosci anatomiczne klebka nerkowego

Randomizowana próba hiperimmunizacyjnej globuliny zapobiegająca wrodzonemu wirusowi cytomegalii

Wrodzona infekcja ludzkim wirusem cytomegalii (CMV) jest główną przyczyną zachorowalności i umieralności. W niekontrolowanym badaniu opublikowanym w 2005 r. Podanie hiperimmunizowanej globuliny specyficznej dla CMV ciężarnym kobietom z pierwotną infekcją CMV znacznie zmniejszyło szybkość transmisji wewnątrzmacicznej, z 40% do 16%. Metody
Oceniliśmy skuteczność hiperimmunizacyjnej globuliny w badaniu fazy 2, randomizowanym, kontrolowanym placebo, z podwójnie ślepą próbą. Czytaj dalej Randomizowana próba hiperimmunizacyjnej globuliny zapobiegająca wrodzonemu wirusowi cytomegalii

Mutant Cohesin w przedwczesnej niewydolności jajników AD 7

Ponieważ jednak bracia probanda są heterozygotyczni, nie możemy wyciągnąć wniosków z tej rodziny na temat niepłodności męskiej. Niemniej jednak odkryliśmy, że samce myszy Stag3 – / – były bezpłodne (ryc. S10 w dodatkowym dodatku). Mutacje u myszy, które wpływają na inne mejotyczne podjednostki kohezyny, również powodują nieprawidłowy rozwój oocytu. Czytaj dalej Mutant Cohesin w przedwczesnej niewydolności jajników AD 7

Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Ozanimod (RPC1063) jest doustnym agonistą podtypów i 5 receptorów sfingozyno-1-fosforanowych, które indukują sekwestrację limfocytów obwodowych, potencjalnie zmniejszając liczbę aktywowanych limfocytów krążących w przewodzie żołądkowo-jelitowym. Metody
Przeprowadziliśmy podwójnie ślepą próbę osanim z fazą 2, kontrolowaną placebo, u 197 dorosłych pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Pacjenci zostali losowo przydzieleni, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymywania ozanimod w dawce 0,5 mg lub mg lub placebo codziennie przez okres do 32 tygodni. Klasyfikacja Mayo Clinic została wykorzystana do pomiaru aktywności choroby w skali od 0 do 12, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę; wyniki są w zakresie od 0 do 3, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę. Głównym rezultatem była remisja kliniczna (wynik kliniki Mayo .2, bez podskładu> 1) po 8 tygodniach.
Wyniki
Pierwotny wynik wystąpił u 16% pacjentów, którzy otrzymali mg ozanimodu i u 14% pacjentów otrzymujących 0,5 mg ozanimodu, w porównaniu z 6% pacjentów otrzymujących placebo (odpowiednio p = 0,048 i p = 0,14). dla porównania dwóch dawek ozanimodu z placebo). Czytaj dalej Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego