APOL1 Warianty ryzyka, wyścig i progresja przewlekłej choroby nerek

Wśród pacjentów w Stanach Zjednoczonych z przewlekłą chorobą nerek u pacjentów rasy czarnej występuje zwiększone ryzyko schyłkowej niewydolności nerek, w porównaniu z pacjentami rasy białej. Metody
W dwóch badaniach zbadano wpływ wariantów w genie kodującym apolipoproteinę L1 (APOL1) na progresję przewlekłej choroby nerek. W African American Study of Kidney Disease and Hypertension (AASK) ocenialiśmy 693 czarnych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek przypisywanych nadciśnieniu. W badaniu dotyczącym przewlekłej niewydolności nerek (CRIC) ocenialiśmy 2955 białych pacjentów i czarnych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (46% z nich miało cukrzycę) w zależności od tego, czy mieli 2 kopie wysoce ryzykownych wariantów APOL1 (grupa wysokiego ryzyka APOL1) ) lub 0 lub kopię (grupa niskiego ryzyka APOL1). Czytaj dalej APOL1 Warianty ryzyka, wyścig i progresja przewlekłej choroby nerek

Stentowanie i terapia medyczna w przypadku miażdżycowego zwężenia tętnic nerkowych AD 8

Wynik ten był zgodny we wszystkich wcześniej określonych podgrupach, w tym u pacjentów z globalnym niedokrwieniem nerek iu pacjentów z innymi cechami wysokiego ryzyka. Obserwowaliśmy skromne, ale istotne statystycznie zmniejszenie 2 mm Hg w skurczowym ciśnieniu krwi za pomocą stentowania, ale to zmniejszenie nie przełożyło się na zmniejszenie liczby zdarzeń klinicznych. Inne próby z randomizacją, w tym próba angioplastyki i stentowania tętnic nerkowych (ASTRAL) 15 oraz stentowanie i obniżanie ciśnienia krwi i zmniejszanie stężenia lipidów w celu zapobiegania postępowi zaburzeń czynności nerek powodowanemu przez miażdżycowe zwężenie ostalne tętnicy nerkowej (STAR), 16 oceniali przydatność stentowania nerkowo-tętniczego w odniesieniu do czynności nerek i nie wykazali istotnych różnic w tym kluczowym pomiarze. Badania te zostały skrytykowane za udział w badaniu niektórych uczestników, którzy nie mieli znaczącego klinicznie zwężenia tętnicy nerkowej i nie potwierdzili swoich wyników w podstawowych laboratoriach.21 Ponadto żadne z poprzednich badań nie zostało zaprojektowane specjalnie w celu wykrycia korzyści w odniesieniu do klinicznych wydarzenia. Czytaj dalej Stentowanie i terapia medyczna w przypadku miażdżycowego zwężenia tętnic nerkowych AD 8

Radykalna prostatektomia lub czujne czekanie we wczesnym raku prostaty AD 8

Analizy te są jednak jedynie hipotezą: liczby w każdej podgrupie są niskie, a kategoryzacja ryzyka jest mniej zaawansowana niż obecne standardy. Biorąc pod uwagę te zastrzeżenia, niewielka bezwzględna redukcja ryzyka zgonu z powodu raka prostaty w grupie niskiego ryzyka w wieku 18 lat nie jest sprzeczna z aktualnymi wytycznymi zalecającymi aktywny nadzór u mężczyzn z rakiem prostaty niskiego ryzyka.16 Skromne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka w grupie wysokiego ryzyka różni się od wyników badania PIVOT, które sugerowało możliwą korzyść z przeżycia jedynie u mężczyzn z guzami o średnim ryzyku lub nowotworach wysokiego ryzyka.2 Jednakże istniały dowody na to, że znaczna część mężczyzn w grupie wysokiego ryzyka. Grupa ryzyka w naszym badaniu miała mikroprzerzuty w momencie rozpoznania (16 miało przerzuty do węzłów chłonnych) i dlatego nie poddano ich operacji. Zatem różnica między SPCG-4 i PIVOT może odzwierciedlać przede wszystkim różne domeny biologiczne zaangażowanych chorób i możliwe różnice w podejściach do tego, kiedy powstrzymać się od radykalnej prostatektomii. Czytaj dalej Radykalna prostatektomia lub czujne czekanie we wczesnym raku prostaty AD 8

Oczekiwana długość życia po zawale mięśnia sercowego, zgodnie z wynikami szpitala cd

Na koniec ograniczyliśmy analizę do szpitali, w których uczestniczyło co najmniej 30 pacjentów z rozpoznaniem ostrego zawału mięśnia sercowego podczas 8-miesięcznego okresu pobierania próbek. Zmienna wynikowa
Wykorzystaliśmy dane z plików o mianownikach Medicare w latach 1994-2012 w celu potwierdzenia ich przeżycia w ciągu 17 lat obserwacji. Pliki z mianownikiem zawierają dane demograficzne i informacje o rejestracji wszystkich beneficjentów Medicare w programie Medicare Advantage w danym roku, w tym daty zgonu. Czas do śmierci zdefiniowano jako liczbę dni od daty przyjęcia do daty zgonu, z danymi cenzurowanymi w 17-letnim okresie obserwacji.
Obliczanie współczynników umieralności standardowych
Wyliczyliśmy współczynniki umieralności standaryzowanych współczynników śmiertelności, stosując model badań medycznych opisany przez Krumholza i współpracowników29, 20 (patrz także sekcja Metody w dodatkowym dodatku, dostępna z pełnym tekstem tego artykułu na stronie). W skrócie wykorzystaliśmy hierarchiczną regresję logistyczną do modelowania logarytmicznych szans śmierci w ciągu 30 dni po przyjęciu jako funkcję zmiennych demograficznych i klinicznych pacjenta, a także losowego efektu szpitalnego. Zależne od ryzyka wskaźniki śmiertelności obliczono jako stosunek przewidywanej do spodziewanej śmiertelności w danym szpitalu, pomnożonej przez krajową obserwowaną śmiertelność.20 Dla każdego szpitala mianownikiem ( oczekiwana śmiertelność) jest liczba zgonów spodziewane w ciągu 30 dni na podstawie krajowych danych na temat śmiertelności dla zestawu przypadków w tym szpitalu. Czytaj dalej Oczekiwana długość życia po zawale mięśnia sercowego, zgodnie z wynikami szpitala cd

Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Ozanimod (RPC1063) jest doustnym agonistą podtypów i 5 receptorów sfingozyno-1-fosforanowych, które indukują sekwestrację limfocytów obwodowych, potencjalnie zmniejszając liczbę aktywowanych limfocytów krążących w przewodzie żołądkowo-jelitowym. Metody
Przeprowadziliśmy podwójnie ślepą próbę osanim z fazą 2, kontrolowaną placebo, u 197 dorosłych pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Pacjenci zostali losowo przydzieleni, w stosunku 1: 1: 1, do otrzymywania ozanimod w dawce 0,5 mg lub mg lub placebo codziennie przez okres do 32 tygodni. Klasyfikacja Mayo Clinic została wykorzystana do pomiaru aktywności choroby w skali od 0 do 12, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę; wyniki są w zakresie od 0 do 3, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę. Głównym rezultatem była remisja kliniczna (wynik kliniki Mayo .2, bez podskładu> 1) po 8 tygodniach.
Wyniki
Pierwotny wynik wystąpił u 16% pacjentów, którzy otrzymali mg ozanimodu i u 14% pacjentów otrzymujących 0,5 mg ozanimodu, w porównaniu z 6% pacjentów otrzymujących placebo (odpowiednio p = 0,048 i p = 0,14). dla porównania dwóch dawek ozanimodu z placebo). Czytaj dalej Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 7

Rak płaskonabłonkowy skóry u jednego pacjenta, który otrzymał mg ozanimodu; pacjent ten był wcześniej leczony merkaptopuryną przez ponad 2 lata. Dyskusja
W tym drugim badaniu z udziałem pacjentów z umiarkowanie lub ciężko czynnym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego leczenie ozanimodem w doustnej dawce mg na dobę wykazało nieznacznie wyższy odsetek remisji klinicznej w 8 tygodniu niż pacjentów przyjmujących placebo (16% w porównaniu do 6%). , P = 0,048). W 32. tygodniu pacjenci otrzymujący mg ozanimodu nadal wykazywali wyższe odsetki remisji klinicznej, odpowiedzi klinicznej, gojenia się błony śluzowej i remisji histologicznej, a także niższe wyniki kliniki Mayo, niż ci z placebo. Zwiększenie proporcji pacjentów z remisją kliniczną i remisją histologiczną w 32. tygodniu w porównaniu z 8. Czytaj dalej Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 7

Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 6

Uzdrowienie błony śluzowej w 8 tygodniu wystąpiło u 8 z 65 pacjentów (12%) w grupie placebo, w porównaniu z 18 z 65 (28%) w grupie, która otrzymywała 0,5 mg ozanimodu (P = 0,03) i 23 z 67 (34 %) w grupie, która otrzymała mg ozanimodu (P = 0,002) (rysunek 1C). Remisja histologiczna, określona jako punktacja Geboes a mniejsza niż 2, w 8. tygodniu wystąpiła u 7 z 65 pacjentów (11%) w grupie placebo, w porównaniu z 9 z 65 (14%) w grupie otrzymującej 0,5 mg ozanimodu (P = 0,63) i 15 z 67 (22%) w grupie, która otrzymała mg ozanimodu (p = 0,07) (ryc. 1D). Bezwzględna liczba limfocytów we krwi zmniejszyła się średnio o 32% od wartości początkowej do 8 tygodnia u pacjentów, którzy otrzymali 0,5 mg ozanimodu i 49% u pacjentów, którzy otrzymali mg ozanimodu. W 8. tygodniu, w sumie 30% pacjentów w grupie, która otrzymywała 0,5 mg ozanimodu i 53% pacjentów w grupie, która otrzymała mg ozanimodu, miało bezwzględną liczbę limfocytów poniżej dolnego limitu prawidłowego zakresu, z większością pacjentów w każdej grupie ozanimod o obniżeniu liczby limfocytów stopnia 1. Czytaj dalej Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 6

Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 5

Metody Kaplana-Meiera wykorzystano do analizy czasu do zdarzenia. Dane do analizy czasu przeżycia bez progresji były cenzurowane w czasie ostatniej oceny guza u pacjentów bez zdarzenia lub w momencie odcięcia danych, jeśli ocena została przeprowadzona po odcięciu. Wyniki
Badaj pacjentów
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów w punkcie wyjściowym. Do badania zakwalifikowano ogółem 116 pacjentów: 56 w kohorcie zwiększania dawki i 60 w kohorcie ekspansji. Pacjenci otrzymali medianę 3 wcześniejszych terapii (zakres od do 11), a 39% miało oporność na najnowszą terapię (Tabela 1). Czytaj dalej Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 5

Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej

Nowe metody leczenia poprawiły wyniki u pacjentów z nawracającą przewlekłą białaczką limfocytową (CLL), ale całkowite remisje są rzadkie. Venetoclax ma wyraźny mechanizm działania; jest skierowany przeciwko BCL2, białku kluczowemu dla przeżycia komórek CLL. Metody
W celu oceny bezpieczeństwa, profilu farmakokinetycznego i skuteczności przeprowadziliśmy badanie eskalacji dawki fazy dziennego wetaokseny jamy ustnej u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie CLL lub chłoniakiem z małych limfocytów (SLL). W fazie zwiększania dawki 56 pacjentów otrzymywało aktywną terapię w jednej z ośmiu grup dawek w zakresie od 150 do 1200 mg na dobę. W kohorcie ekspansyjnej 60 dodatkowych pacjentów było poddawanych cotygodniowemu stopniowemu wzrostowi dawki w dawkach nawet 400 mg na dobę.
Wyniki
Większość badanych pacjentów otrzymywała wiele wcześniejszych terapii, a 89% miało złe kliniczne lub genetyczne cechy prognostyczne. Venetoclax był aktywny przy wszystkich poziomach dawek. Czytaj dalej Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej

Skuteczność szczepienia przeciwko paraliżowemu wirusowi wielozadaniczemu w Nigerii ad

Spadły także międzynarodowe eksporty wirusa polio, co sugeruje ogromną poprawę perspektyw globalnej eradykacji. Chociaż zarówno stosowanie jednowartościowej doustnej szczepionki przeciw wirusowi polio, jak i wprowadzenie dni immunizacji plus dni są ogólnie uznawane za postępy w 2007 r., Krytyczna ocena zastosowanych interwencji jest niezbędna do oceny możliwości całkowitego wyeliminowania wirusa polio typu dzikiego w Nigerii. i, ostatecznie, świat. Szacunkowa skuteczność szczepionek przeciwko polio jest szczególnie ważna w kontekście niedawnego odrodzenia się przypadków poliomyelitis typu w 2008 r. W północnej Nigerii. Czytaj dalej Skuteczność szczepienia przeciwko paraliżowemu wirusowi wielozadaniczemu w Nigerii ad