Tofacitinib kontra metotreksat w reumatoidalnym zapaleniu stawów AD 9

W badaniu tym tofacitinib porównywano z placebo u pacjentów otrzymujących metotreksat w monoterapii.17 Nasze odkrycia dodatkowo potwierdzają zachowanie tofacitinibu pod względem zachowania struktury w dawce 5 mg lub 10 mg dwa razy na dobę. Nasze badanie pokazuje również, że ukierunkowany drobnocząsteczkowy inhibitor JAK może być bardziej skuteczny klinicznie, funkcjonalnie i radiologicznie niż metotreksat u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy wcześniej nie otrzymywali metotreksatu. Wykazano, że połączenia nonbiologicznych lub biologicznych DMARD z metotreksatem przewyższają metotreksat sam .7,8, 27-29 Dwa wcześniejsze artykuły próbowały pokazać wyższość biologicznego DMARD podawanego jako monoterapia w stosunku do metotreksatu.27,30 We wczesnym reumatoidalnym W badaniu artretyzmu etanercept versus metotreksat, w którym istotnie większy odsetek pacjentów, którzy otrzymywali etanercept w dawce 25 mg dwa razy w tygodniu, mieli odpowiedzi ACR 20, ACR 50 lub ACR 70, w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymywali metotreksat w ciągu pierwszych 6 miesięcy różnice nie były znaczące w roku i później (z wyjątkiem odpowiedzi 20 ACR w drugim roku). Zmiana od wartości wyjściowej w zmodyfikowanym całkowitym wyniku skali Sharpa w i 2 roku była jednak znacznie mniejsza w grupie pacjentów, którzy otrzymywali etanercept w dawce 25 mg niż w grupie pacjentów, którzy otrzymywali metotreksat.27,30. Czytaj dalej Tofacitinib kontra metotreksat w reumatoidalnym zapaleniu stawów AD 9

Testowanie DNA na stołach multitarnych w badaniach przesiewowych jelita grubego i odbytnicy

Dokładny, nieinwazyjny test może poprawić skuteczność badań przesiewowych w kierunku raka okrężnicy i odbytu. Metody
Porównaliśmy nieinwazyjny, wielozadaniowy test DNA na stolcu z testem immunochemicznym w kale (FIT) u osób o średnim ryzyku raka jelita grubego. Test DNA obejmuje ilościowe testy molekularne dla mutacji KRAS, nieprawidłową metylację NDRG4 i BMP3 oraz ?-aktynę plus test immunologiczny hemoglobiny. Wyniki zostały wygenerowane przy użyciu algorytmu regresji logistycznej, a wartości 183 lub więcej uznano za pozytywne. Czytaj dalej Testowanie DNA na stołach multitarnych w badaniach przesiewowych jelita grubego i odbytnicy

Oczekiwana długość życia po zawale mięśnia sercowego, zgodnie z wynikami szpitala czesc 4

Analizę średniej długości życia przeprowadzono oddzielnie dla każdej warstwy mieszanki, aby umożliwić porównanie pacjentów przyjmowanych do szpitali z podobną mieszanką przypadków. W każdej warstwie mieszanki przypadku, umieściliśmy szpitale pod względem stopnia standaryzacji ryzyka i zgrupowaliśmy je w kwintyle (ryc. 1). Te kwintyle odzwierciedlają wyniki szpitala w 30-dniowej śmiertelności wśród szpitali o podobnej mieszance przypadków i były podstawową jednostką analizy dla wszystkich obliczeń oczekiwanego trwania życia. Użyliśmy terminów o wysokiej skuteczności i niskiej skuteczności , aby odnosić się do szpitali w najniższym i najwyższym 30-dniowym kwintywie śmiertelności, odpowiednio w każdej warstwie mix-case. Obliczenia długości życia
Średnia długość życia została zdefiniowana jako średnia przeżywalność i została obliczona jako powierzchnia pod krzywą przeżycia. Zastosowaliśmy trzyetapowy proces obliczania oczekiwanej długości życia (patrz sekcja Metody i Rys. Czytaj dalej Oczekiwana długość życia po zawale mięśnia sercowego, zgodnie z wynikami szpitala czesc 4

Wydalanie sodu i potasu z moczem, śmiertelność i zdarzenia sercowo-naczyniowe AD 7

W dalszej analizie zaobserwowano znacząco zwiększone ryzyko obserwowane wśród uczestników z wyjściowym nadciśnieniem tętniczym i szacunkowym wydalaniem sodu od 6,00 do 6,99 g na dzień (iloraz szans, 1,14; 95% CI, 1,00 do 1,30) lub 7,00 g na dzień lub więcej (kursy stosunek, 1,21; 95% CI, 1,05 do 1,40), podczas gdy nie było istotnego związku wśród osób bez nadciśnienia. Nie było żadnych innych istotnych interakcji w podgrupach (tabele S4 i S5 w dodatkowym dodatku). Wykluczenie uczestników z chorobą sercowo-naczyniową (w punkcie wyjściowym) lub rakiem (na początku badania lub po obserwacji) lub tych, którzy mieli zdarzenia w pierwszym roku obserwacji, nie miało istotnego wpływu na wyniki analiz sodu i potasu. W przypadku wykluczenia uczestników z wydarzeniami w ciągu pierwszych 2 lat, szacunkowe wartości wydalania sodu z pierwszorzędowym wynikiem były znaczące (niższe od (3,00 g na dzień) i wyższe (6,00 do 6,99 g na dzień) (tabela 2 i tabela 3) . Czytaj dalej Wydalanie sodu i potasu z moczem, śmiertelność i zdarzenia sercowo-naczyniowe AD 7

Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 5

Charakterystyka demograficzna i charakterystyka choroby na początku, według grupy próbnej. W sumie 199 pacjentów zostało losowo przydzielonych do grup eksperymentalnych, z których 197 otrzymało placebo lub ozanimod (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Jeden pacjent z grupy placebo i jeden z grupy otrzymującej 0,5 mg ozanimodu nie otrzymał przydzielonego schematu i zostali wykluczeni z analizy. Charakterystyka choroby na początku badania była podobna w trzech grupach (tabela 1). Łącznie 186 z 197 pacjentów (94%) ukończyło okres indukcji. W 8 tygodniu, 103 pacjentów, którzy zostali poddani przez badaczy poprawie klinicznej (z których 95 spełniało kryteria odpowiedzi klinicznej) kontynuowało w fazie ślepej fazy podtrzymującej. Czytaj dalej Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ad 5

Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego czesc 4

Proporcje pacjentów z remisją kliniczną w 8. tygodniu porównano z użyciem testu chi-kwadrat Cochrana-Mantela-Haenszela, stratyfikowanego według stanu w odniesieniu do wcześniejszego odbioru terapii antagonistą TNF. Tempo remisji klinicznej w 32 tygodniu oraz odpowiedź kliniczna i gojenie błony śluzowej w tygodniach 8 i 32 były analizowane podobnie. Zmiany w wynikach kliniki Mayo od początku badania do 8 tygodnia i do 32 tygodnia analizowano za pomocą analizy modeli kowariancji z grupą leczoną, stanu w odniesieniu do poprzedniej terapii antagonistą TNF, a wyjściową wartość odpowiedniego wyniku obejmowano jako współzmienne . Nieparametryczne metody zastosowano do analizy zmian od linii podstawowej w bezwzględnej liczbie limfocytów i stężeniach białka C-reaktywnego, kalprotektyny i laktoferyny. Aby kontrolować wiele porównań, zastosowano zamkniętą procedurę hierarchiczną dla wyników pierwotnych i wtórnych. Kolejność testowania była pierwszorzędowym porównaniem współczynników remisji w tygodniu 8 w grupie, która otrzymała mg ozanimodu z grupą placebo, a następnie porównano wskaźniki remisji w 8 tygodniu w grupie otrzymującej 0,5 mg ozanimodu grupa placebo, jeśli wynik analizy pierwotnej był znaczący (dwustronny P <0,05), następnie każdy główny drugorzędny wynik w kolejności (odpowiedź kliniczna, zmiana wyniku kliniki Mayo od wartości wyjściowej i gojenie błony śluzowej), z porównaniami dla Dawka mg, poprzednia dawka 0,5 mg. Czytaj dalej Ozanimod Induction and Maintenance Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego czesc 4

Randomizowana, kontrolowana próba chirurgii syntezy stenozy kręgosłupa lędźwiowego

Skuteczność chirurgii fuzji poza operacją dekompresyjną u pacjentów ze zwężeniem kręgosłupa lędźwiowego, ze zwyrodnieniem kręgosłupa lub bez, nie została uzasadniona w kontrolowanych badaniach klinicznych. Metody
My losowo wyznaczyliśmy 247 pacjentów między 50 a 80 rokiem życia, którzy mieli zwężenie kręgosłupa lędźwiowego na jednym lub dwóch sąsiadujących poziomach kręgosłupa, aby przejść operację dekompresyjną plus operację fuzji (grupa fuzji) lub samą operację dekompresyjną (grupa samopompująca). Randomizacja była stratyfikowana w zależności od przedoperacyjnej zwyrodnieniowej zwyrodnienia kręgosłupa (u 135 pacjentów) lub jej braku. Wyniki oceniano za pomocą miar zgłaszanych przez pacjentów, 6-minutowego testu marszu oraz oceny ekonomicznej zdrowia. Pierwszorzędnym wynikiem był wynik wskaźnika niepełnosprawności Oswestry (ODI, który mieści się w zakresie od 0 do 100, z wyższymi wynikami wskazującymi na poważniejszą niepełnosprawność) 2 lata po operacji. Analiza pierwotna, która była analizą według protokołu, nie obejmowała 14 pacjentów, którzy nie otrzymali przydzielonego leczenia, oraz 5 osób, które straciły kontakt z pacjentem.
Wyniki
Nie było istotnej różnicy między grupami w średnim wyniku ODI po 2 latach (27 w grupie fuzji i 24 w grupie z samą dekompresją, P = 0,24) lub w wynikach 6-minutowego testu marszu (397 m w grupie fuzyjnej i 405 mw grupie z samą dekompresją, P = 0,72). Czytaj dalej Randomizowana, kontrolowana próba chirurgii syntezy stenozy kręgosłupa lędźwiowego

Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych cd

Randomizacja była rozwarstwiona według ośrodka i to, czy wystąpiły kwalifikujące się zaburzenia rytmu, podczas gdy pacjent był leczony amiodaronem lub AAD innym niż amiodaron. Zastosowano blokowy model losowania z losowo dobranymi rozmiarami bloków 2 i 4 na podstawie skomputeryzowanego generatora liczb losowych z sekwencyjnie ponumerowanymi nieprzezroczystymi, zapieczętowanymi kopertami dla każdej warstwy. Ze względu na charakter interwencji pacjenci i lekarze leczący zdawali sobie sprawę z zadań grupy badawczej. Pacjenci w grupie leczonej eskalowaną terapią byli leczeni amiodaronem lub amiodaronem i meksyletyną zgodnie z lekiem i dawką przyjętą w czasie arytmii wskaźnikowej. Pacjenci, u których wystąpiły zaburzenia rytmu podczas podawania jakiegokolwiek AAD innego niż amiodaron, byli leczeni amiodaronem w dawce 400 mg dwa razy na dobę przez 2 tygodnie, a następnie dawka 400 mg na dobę przez 4 tygodnie, a następnie 200 mg na dobę. . Pacjenci, u których wystąpiły zaburzenia rytmu podczas przyjmowania amiodaronu w dawce dziennej mniejszej niż 300 mg, byli leczeni dawką nasycającą 400 mg dwa razy na dobę przez 2 tygodnie, po czym następowało 400 mg na dobę przez tydzień i 300 mg na dobę. Czytaj dalej Abnicyncja komorowa a ablacja leków antyarytmicznych cd

Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 8

Ocenia się, że przeżycie bez progresji 15 miesięcy wynosi 66% (95% CI, 51 do 77) (ryc. 2A, a tabela S10 w dodatkowym dodatku). Postęp choroby dotyczył 41 pacjentów (35%), w tym transformacji Richtera (tj. Konwersji na agresywnego chłoniaka, zwykle rozlanego chłoniaka z dużych limfocytów B) w 18 (16%) (tabela S6 w dodatkowym dodatku). Transformacja Richtera została zdiagnozowana w pierwszym roku badania u 11 z tych pacjentów. Progresja, w tym transformacja Richtera (u 10 z 18 pacjentów) występowała częściej u pacjentów z delecją 17 p CLL. Średni czas przeżycia bez progresji wynosił 16 miesięcy (95% CI, 11 do 25) dla pacjentów z delecją 17 . Czytaj dalej Celowanie w BCL2 za pomocą Venetoclax w nawracającej przewlekłej białaczce limfatycznej ad 8

Skuteczność szczepienia przeciwko paraliżowemu wirusowi wielozadaniczemu w Nigerii ad 6

Wskaźnik pokrycia szczepionki u dzieci z ostrym porażeniem wiotkim, niewywołanym przez wirusy polio, według strefy i szacowanego odsetka dzieci w wieku poniżej 5 lat, którym chroniono przed polekroelitis typu w 2005 i 2007. Zarejestrowano znaczną poprawę w zakresie szczepień ochronnych między 2005 r. (przed podaniem doustnej szczepionki polowalutynowej typu i dni immunizacji plus dni) i 2007 r. (po podaniu doustnej szczepionki z pojedynczym polio typu i szczepień plus dni) w północno-zachodnich i północno-wschodnich strefach, które zgłosiły większość przypadki poliomyelitis (P <0,001) (tabela 2). Pokrycie w strefie południowo-wschodniej znacząco się zmniejszyło w latach 2005-2007 (P <0,001) (tabela 2). Czytaj dalej Skuteczność szczepienia przeciwko paraliżowemu wirusowi wielozadaniczemu w Nigerii ad 6