Teoria Bowmna

Teoria Bowmna została rozwinięta w roku 1883 przez Heidenhaina, który stwierdził doświadczalnie, że pewne barwniki wprowadzone do krwi nie zjawiają się w torebce Bowmana, lecz w komórkach nabłonkowych kanalików, skąd przechodzą do moczu. Wynikałoby, więc z tych doświadczeń, że komórki kanalików są zdolne czynnie usuwać z krwi ciała wydzielając je do przepływającego przez kanaliki moczu. W roku 1844 Ludwig przedstawił teorię filtracyino – reabsopcyjną, która głosiła, że przesącz kłębkowy zawiera wszystkie stałe składniki ukazujące się potem w moczu, a następnie zostają one stężone podczas przechodzenia przez kanaliki. W kanalikach bowiem przesącz ulega zagęszczeniu przez dyfuzję odpowiedniej ilości wody i niektórych innych ciał, dla których kłębki SI przepuszczalne. Sprawia to, że woda i niektóre substancje przechodzą z powrotem do krwi. Teoria Ludwiga jest oparta wyłącznie na działaniu sił fizyko-chemicznych z pominięciem czynnej roli żywej komórki. [hasła pokrewne: nutraceutyki, RTG panoramiczne, skręcenie stawu skokowego ]

Powiązane tematy z artykułem: nutraceutyki RTG panoramiczne skręcenie stawu skokowego