Terapia Sirolimus u niemowląt z ciężką hiperinsulinemiczną hipoglikemią AD 5

Chociaż wpływ sirolimusu na masę komórek beta prawdopodobnie osiąga się przez zahamowanie szlaku mTOR (mTORC1), uważa się, że pośrednia insulinooporność wywołana przez syrolimus jest pośredniczona przez późniejszy demontaż i inaktywację mTORC2 i regulację w dół z białkowej kinazy prosowirusowej B, co prowadzi do zmniejszenia funkcji i żywotności istniejących komórek beta .5,17,18 Funkcjonalne receptory insuliny zaobserwowano na komórkach beta, w których pośredniczą one w stymulowanej insuliną produkcji insuliny i uwalnianiu w odpowiedzi na wzrost wewnątrzkomórkowego wapnia i aktywację kinazy białkowej C.19,20. Zatem hamowanie mTOR może wpływać na liczbę receptorów insuliny, które są obecne na trzustkowych komórkach beta, co zmniejszyłoby wydzielanie insuliny. Ponadto na osłabienie wydzielania insuliny stymulowanej glukozą i biosyntezy proinsuliny obserwowano wysepki leczone syrolimusem.22 W hodowlach wykazano, że sirolimus zmniejsza liczbę przewodowych komórki, które są potencjalnym źródłem komórek wysp trzustkowych, a in vivo wykazano, że zmienia stymulowane glukozą wydzielanie insuliny.
Uważa się, że długotrwałe leczenie syrolimusem u biorców przeszczepów nerkowych indukuje oporność na insulinę obwodową, upośledzając aktywację i sygnalizację kinazy białkowej B przez szlak substratu receptora insuliny.24 W ostatnich badaniach wykazujących długotrwałe utrzymanie normoglikemii przy użyciu ewerolimusa u pacjenta z rozsianym insulinoma i ciężką hipoglikemią, autorzy zauważyli, że poziomy insuliny i peptydu C pozostawały wysokie przez kilka miesięcy po leczeniu, chociaż hipoglikemia ustąpiła.15 Autorzy zaproponowali więc, że ewerolimus działał głównie przez wywoływanie oporności na insulinę. W innym badaniu wykazano, że długotrwałe leczenie syrolimusem powoduje nietolerancję glukozy poprzez regulację w górę glukoneogenezy wątrobowej.25 W skrócie, istnieje wiele możliwych mechanizmów, dzięki którym syrolimus może hamować funkcjonowanie już uformowanych komórek beta, wywoływać ich apoptozę. i promować insulinooporność.
Działania niepożądane inhibitorów mTOR, takich jak ewerolimus i syrolimus, obejmują zapalenie jamy ustnej, zwiększone ryzyko zakażenia, immunosupresję, nieprawidłowości w czynności nerek, zmęczenie i zapalenie płuc. 14 epizody przejściowego zwiększenia aktywności aminotransferaz odnotowano u dorosłych; poziomy powróciły do normalnego zakresu przy zmniejszeniu dawki ewerolimusa.15 Jeden z naszych pacjentów miał przemijające podwyższenie poziomów enzymów wątrobowych, które ustąpiły samoistnie. U naszych pacjentów obserwuje się podwyższenie poziomu triglicerydów i gwarantuje ścisłą obserwację W tej chwili wydaje się, że u tych pacjentów korzyści leczenia (unikanie subtotalnego wycięcia trzustki i związanych z nim powikłań) przewyższają potencjalne ryzyko.
Niemniej jednak pacjenci z hipoglikemią hiperinsulinową, którzy są leczeni syrolimusem, muszą być regularnie monitorowani, aby ocenić kontrolę glikemii i obserwować występowanie zdarzeń niepożądanych. Fakt, że ciężka hipoglikemia rozwinęła się u jednego pacjenta, gdy sirolimus został przerwany, wskazuje, że lek wpływał na poziom glukozy we krwi. Mamy nadzieję zaprzestać stosowania syrolimusu u tych pacjentów przy najbliższej możliwej okazji; czas będzie podyktowany poziomem glukozy we krwi każdego indywidualnego pacjenta.
Podsumowując, podajemy strategię terapeutyczną, w której zastosowaliśmy inhibitory mTOR do leczenia pacjentów z hipoglikemią hiperinsulinową, którzy w przeciwnym razie wymagaliby częściowej wycięcia trzustki. Leczenie inhibitorami mTOR, samodzielnie lub w połączeniu z analogami somatostatyny, może być wykonalną opcją dla wybranych pacjentów bez przeciwwskazań, chociaż długoterminowe działania niepożądane i skuteczność takiego leczenia wymagają dalszych badań.
[więcej w: adapalen, leczenie chrapania warszawa, terapia cranio-sacralna ]

Powiązane tematy z artykułem: adapalen leczenie chrapania warszawa terapia cranio-sacralna